( Εμπνευσμένο απο το τραγούδι Thugz Mansion του 2pac)
Αναζητείται παράδεισος...Ενας διαφορετικός παράδεισος απο όλους τους άλλους...Εκεί οπού δεν υπάρχει κάποιος Θεός να κρίνει...Γι' ανθρώπους σαν κι εμάς...Αγγέλοι δεν κατοικούν εκεί κι ούτε πάνω σε σύννεφα διαφεντεύουν τις ζωές των ανθρώπων... Να ναι μονάχα μια έπαυλη μεγάλη...Με πράσινο...σαν αυτή που δεν είδαμε ποτέ μιας και μεγαλώσαμε μέσα σ' ανήλιαγα στενά , ανάμεσα σε τσιμέντα και καπνούς ανθίζαμε...Δίπλα μας πολλές φορές ένας καπνός που σε ζάλιζε ή ακόμα κάποιος δίπλα μας ξεψυχούσε αφού τη παραμύθα της ''Χιονάτης'' λίγο πριν είχε βάλει στις φλέβες του.... ΑναζητείτΑΙ Παράδεισος...Εκεί που δεν θα υπάρχουν πολιτικοί(θα είναι στη δική τους κόλαση αυτοί) ούτε βρώμικα παιχνίδια μιας νύχτας...Εναν παράδεισο για όσους ζήσανε μια άλλη ζωή...Διαφορετική....Με τα δικά της λάθη και σωστά...Φαντάσου το λίγο!!!ΜΙα έπαυλη όπου θα παίζει τη μια μέρα ο Σιδηρόπουλος τα δικά του...Ο Τσιτσάνης μαζί με τον Ακη Πάνου να συνθέτουν μουσικές και να τραγουδούν μαζί σέρτικα τραγούδια...Κάποιος αλήτης να χορεύει ένα ζειμπέκικο μεθυσμένο...Αλήθεια πως θα ήταν???Ο Jimmy Hendrix θα σολάρει μαζί με την Janis Joplin και ο Πυροβάτης μαζί με τον 2pac θα παίζoyn hip hop για τα αλάνια!!!!! Δεν θέλω Θεόυς,ούτε τους Παράδεισους που μας υπόσχονται άλλες θρησκείες... μονάχα όταν πεθάνω κάπου εκεί να πάω κι εγώ.... Και θα' ναι και τα αγαπημένα μας πρόσωπα εκεί...Οσα φυγανε προώρα απο αυτή τη ζωή...Και θα τραγουδάμε όλοι μαζί...Θα περπατάμε μέσα σε δασένια μονοπάτια και θα βλέπουμε έναν ήλιο καθαρό...Χωρίς νέφος ,χωρίς το δηλητήριο των δήθεν ''αγίων ανθρώπων που μας έκριναν στη προηγούμενη ζωή μας....Για τις αμαρτίες αυτές που οι ίδιοι ζηλεύαν για να κάνουν... Εκεί θέλω την ηρεμία μου να βρω σαν τελειώσω τις μάχεσ μου εδω κάτω... Εναν Παράδεισο για Αλήτες αναζητώ...και μακάρι να τον βρώ....
...Κάποιοι ήρωες δεν θέλουν συστάσεις...Είναι καθημερινοί άνθρωποι,δίπλα μας,που αναπνέουν κοντά μας κι εμείς σπάνια μπορούμε να τους δούμε...Κάποιες φορές πάλι τους ξεχνάμε θεωρώντας τους πάντα δεδομένους.Μα το παρελθόν τους κάποια στιγμή θα το δούμε... Πάντα σ' έβλεπα ως αντίπαλο...Βλέπεις το νέο θέλει να πάει κόντρα στο παλιό...Ετσι ήταν πάντα ,έτσι θα είναι...Μα σήμερα με μια σου κουβέντα μ' έκανες να δω πόσα '' αρχίδια'' κουβαλάει ένας μικρός ήρωας που μάλλον ποτέ μου δεν θα φτάσω...Το οτι είδα μακρια μάλλον οφείλεται οτι στηρίχτηκα σε ώμους γιγάντων..Στους δικούς σου ώμους πατέρα...''Με νύχια και με δόντια εγώ θα σε σπουδάσω...Ακόμα κι αν γονατίσω..'' 53 χρόνια τώρα παράδειγμα πάντα ήσουν...Τί να πρωτοθυμηθώ??? Απο τις μνήμες σου τις σκληρές που τα μάτια σου είδαν μετά τον εμφύλιο???Τα χρόνια του Πολυτεχνείου που Στα 19 σου σήκωνεσ ανάστημα μπροστά με τους οικοδόμους??Τη φυλακή μέσα στην ΕΣΑ??Τα βασανιστήρια??? Κι όμως αγάπη μου έδωσες με τον δικό σου τρόπο...Σιωπηλά , με το τρόπο ζωής σοθ μονάχα μου έδειχνες το πόσο σημαντικός είμαι για σένα.... Μα ακόμα και τώρα που π.ανω σε μιας γαμημένησ οροφής, ξύλα και κεραμίδια να καρφώνεις για να γίνω άνθρωπος εγω..Τις ευκαιρίες που έχασες μιας και απο τα 11 σου στης Αθήνας τα στενά μεγάλωνεσ μόνος ,χωρίς γονείς ,χωρίς τίποτα...Αυτό είναι τελικά!!!!Αγάαπη δεν πήρες ποτέ κι όμως απλόψχερα αγάπη μου χάρισες...Πολλές φορές μαλώνουμε σαν γνήσια αρσενικά κι οι δυο...Βριζόμαστε,λέμε βαριές κουβέντες που μετά τις μετανιώνουμε...Κι όμως μ αγάπη τις ξεστομίσαμε...Δεν θέλω να σε αλλάξω...Κάποτε το προσπαθούσα γιατί δεν σε καταλάβα ποτε.Οπως κι εσύ δεν μπόρεσες να με καταλάβεις..Βλέπεις διαφορετικές γενιές και διαφορετικά μυαλά...Μα ένα είναι σίγουρο...Η αγάπη μας είναι αδιαπράγμάτευτη!!!!Κι αυτό δεν θα αλλάξει για τίποτα.. Αλλωστε δεν μπορώ και τη πολεμική μου φύση να ξεχάσω...Εσυ μου τη δώρισες..Μέσα απο το αίμα σου και απο τη στάση ζωής σου... Βλέπεις οι αετοί ,αετούς κι αυτοί θα δώσουν!!!!!!!! Και μιασ και πλησιάζουν αυτές οι μέρεσ που πάντα σε φοβίζουν κι ένα τρεμάμενο φως θυμάσαι να σε περιμένει για ανάκριση Είσαι ο μεγάλος μου αφανής ήρωας ...Να το θυμάσαι!!!!Κι ας μην διαβάσεις ποτέ τούτη τη μικρή μου εξομόληγηση!!!!!!!
...Στίς στάλες της βροχής που αργοκυλούν πάνω στο παράθυρο,που σαν ανατολίτισσες λικνίζονται,που σπάνε το κορμιά τους σε κάθες νότας τη σιωπή, θυμήθηκα δικές μου ταλαντεύσεις στου μυαλού μου το βυθό...Αλήθεια γιατί πια φοβόμαστε? Γιατί φοβόμαστε εμάς τους ίδιους? Οι ανθρώπινες σχέσεις όσο πάνε και δυσκολεύουν...Το βήμα στο άπειρο δεν το κάνουμε ποτέ...Κάποιοσ που μας πρόδωσε άφησε το στίγμα του πάνω στο κορμί μας και ήλιο δεν αφήνουμε να το δει...Παρά μέσα σε ρούχα τα κρύβουμε μην τύχει και μας αναγνωρίσει κανείς στο διάβα μας...Το σάλτο στη θάλασσα του άπειρου δεν το κάνουμε ποτέ...Και το βλέμμα γυρίζουμε περπατώντας πίσω στη κρυψώνα μας και ν' αναρωτιόμαστε αν κάναμε εκείνο το βήμα τί θα συνέβαινε... ....Παράξενα στοιχειά τα βράδια έχω συναντήσει...Χωρίς πρόσωπα....Με χέρια κλειστά...Που κρύβουν μυστικά...Και πάνω απο τον ώμο μου συνήθως ακουμπούν...Περιμένοντας να φοβηθώ...Μα δεν ξέρουν...Το βήμα μου το έκανα καιρό πίσω....Σε μια εποχή που έζησα το απόλυτο...Το Εμείς στην ολότητα του...Κι ας ράγισε...Κι ας ήταν μονάχα μια μάσκα που έσπασε σε κάποιου Φλεβάρη την αυγή...Ταλαντεύτηκα σ εκείνη την εξαίσια έκσταση που σου δ΄΄ινει το κοίταγμα μιας γυναίκας που σε θέλει..Που θέλει τα πάντα απο σένα.... Ξέρεισ για τί πραγματικά λυπάμαι???? Λυπάμαι που δεν βρίσκω κάποιον ''γκρεμό'' το ίδιο μετέωρο βήμα για να κάνω...Μην μπερδέυεσαι...Αυτό δεν είναι salto mortale....Μα βήμα προσ τη ζωή...Ο έρωτας ζωή σου δίνει όσο και σου παίρνει..Αλλωστε όλα έχουν το τίμημα τους... Γι αυτό σας λέω...Μην φοβάστε....Τα δαιμόνια το φώς τρέμουν...Να το θυμάστε....Μόνο εκπτώσεις να μην κάνετε....Καληνύχτα
...Aπο τα πέρατα της γης φέραν της φωτιάς οι μάγοι ονείρατα φιλόξενα μήπως και σπάσουνε οι πάγοι...
Κάπως έτσι η μέρα μου ξεκίνησε...Ενας μάγος μου θύμισε τα ξημερώματα με τη φωτιά του ,το χαμόγελό μου, που με χαρά ανέβαινε στους ουρανούς για να σπάσει σαν πυροτέχνημα.Φίλοι ,σκέψεις ,όνειρα...Τι όμορφο είναι ν'αναπνέεις τις αναμνήσεις σου...Τα πνευμόνια σου γεμίζουν ζεστασιά... Καθησα τα ξημερώματα,τότε που η σκέψη θολώνει το τζάμι καθώς ο χειμώνας κάνει γύρες στο παράθυρο, κι είδα φωτογραφιές..Πρόσωπα ακίνητα και χαμογελαστά...Θυμήθηκα το χαμόγελό μου που σαν πυροτέχνημα έσκαγε στον ουρανό καιγέμιζε το κήπο της ζωής μου με χρώματα και φαντασία...Τώρα σκελετωμένα στέκουν ,σαν αγάλματα θα έλεγε κανείς σαστισμένα απο την αλλαγή του χρόνου...Μάτια που κοίταζαν γεμάτα επανάσταση.Τώρα μάτια με συγκατάβαση και ανυπομονησία να ζήσοπυν ξανά τις εποχές τους...Τα φαντάσματα ξυπνούν πάντα κάθε φορά που θες να τους κρυφτείς...Κάθε φορά που το ρίγος στο σώμα σου γίνεται αδυναμία και η μοναξιά σου γίνεται θηρίο ανήμερο που σε φερμάρει.... ...Μήπως θαρρέψει ο άνθρωπος και ψάξει στα χαμένα και βάλει χώρια τα καλά χώρια τα στερημένα οοοοο.......
Θάρρος πήρα κι έκανα βουτιά στα σωστά και στα λάθη μου...Με τιμή πάντα και περηφάνια περπάταγα...Τουλάχιστον στου γερο-παππού μου τη συμβουλή έμεινα πιστός.Το κεφάλι μου το κράτησα ψηλά κι ας περπάτησα σ'ανήλιαγα στενά κι ανάμεσα σε ψευδαισθήσεις μου έψαχνα το είναι μου...Λάθη πολλά...Λάθη περασμένα...(Συγγνωμη μητέρα για τις ρυτίδες στο πρόσωπό σου)...Θέλει αρχίδια για να κοιμάσαι με τους δαίμονες σου τα βράδια...ΠΟτέ μου δεν τους έδιωξα...Κρατάνε πάντα συντροφιά... ...Στη φωτιά ρίχνω όλα τα ταμένα...όνειρα πατε με μαζί κι εμένα να χαθώ σε τραγούδια περασμένα κάπου εκεί όσα έχω χρεωμένα... ζωωωωωω.....
Πάντα άναβα φωτιές στη σκέψη μου και όνειρα έχτιζα σε κάθε λυκόφως.Αλλοτε πάνω στην άμμο τα έχτιζα και μια παλιρροια τα χάλαγε...Αλλοτε πάλι με σίγουρα θεμέλια έφτιαξα και στέκουν ακόμα και σήμερα όρθια..Κι ας πέρασαν απο τα τείχη τους στρατοι και πολιορκητές...Σ ενός κόκκινου κρασιού το βυθό χθες ταξίδεψα...Μύρισα τη σαγήνη του και στις νότες ενός μπουζουκιού και μιας κιθάρας φλέρταρα τις αναμνήσεις μου...Δίπλα λίγοι φίλοι και καλοί...Και σ ενός ζειμπέκικου τον σταυρωμένο το ρυθμό χόρεψα τον πόνο και το χαμόγελό μου για λίγο ξαναβρήκα.... Εγω τη μάχη μου την βρήκα.....Εσύ?????????????
Της φωτιάς οι μάγοι(Σωκράτης Μάλαμας)(Active Member live διασκευή)
...Λίγο πριν έβρεξε...Δεν ξέρω.Μα μια περίεγη μυρωδιά ξεδιπλώθηκε στον αέρα και θυμήθηκα περασμένα χρόνια και στιγμές.Τότε που γδέρναμε τα γόνατα μας στην αλάνα ή περηφανευόμασταν για τα σκισμένα φαρδιά μας την άλλη μερα στο σχολείο...Μεγάλωσε ο χρόνος και μαζί του μεγάλωσαμε κι εμείς...Σαν να είμασατν απο την ίδια μήτρα...Αλλα ποιός θυμάται πια? Ισως κανείς..Τωρα σε έναν γυάλινο κόσμο ζούμε...Η γυναίκα,αυτό το σύμβολο υπομονής ,πόνου,ζωής κι αγάπης, έγινε απλα μια ''τρύπα κοινή'' στις συζητήσεις μας...Κάπου πετάξαμε και την αγάπη..Βορά στα όρνια που δεν ένιωσαν ποτε τους τίποτα αληθινό.Τώρα ίσως στα γόνατα την ακούω να είναι και να βογγάει ψεύτικα και ν αρθρώνει πρόστυχα λόγια της μιας βραδιάς... Στο γυάλινό μας κόσμο αρχοντάδες και αφέντες, νόθοι απο την γέννηση τους.Πάντα στα χαμένα εμείς να γεννιόμαστε και σε λύκους να προσπαθούμε να μοιάσουμε... Τη γνώση μας τη χαρίζουν πια μαρμαρωμένη και ο άνθρωπος χάθηκε απο το επίκεντρό της.Στατιστικές ,μάρκετινγκ και δημοσκοπήσεις για το καλύτερο ψέμα που σου προσφέρουν... Θέλω πίσω τα σκισμένα φαρδιά μου ,τις απομαγνητισμένες κασσέτες μου με παλιά και όμορφα μεθυσμένα τραγούδια.Θέλω πίσω όσα μου δόθηκαν και χάθηκαν καθώς ο χρόνος πέρασε...Αλλοτε 15...Τώρα 23 και μέσα στο γυάλινο κόσμο περπατώ και γλυστράω..Θέλω πίσω το χάσιμό μου...Τότε πάνω στο λόφο του Αη Γιώργη με κάποιους φίλουσ ,που κι αυτοί έχουν ξεχάσει , να τραγουδήουμε τους στίχους μας , και ίσως τα δαιμόνια μας να χορέψουν ξάνα σε κάποιο ηλιοβασίλεμα... Κάπου χάθηκα ξανά.Αλλα τίποτα δεν αλλάζει και τίποτα δεν είναι ίδιο όπως παλιά...Πάντα σε τυχαίους έρωτες και σε τυχαία σεντόνια να ξαπλώνω..Το κορμί που έχς δίπλα μου το πρωί να εξατμίζεται,ανάμνηση κακή που μου έκλεψε λίγο την βραδιά μου.Via Bellatoris η ζωή μου...Με λίγα σπασμένα όνειρα στη τσέπη και για αποσκευές τις στάχτες από την εφηβεία μου ακόμα προχωρώ. Ο γυάλινός μας κόσμος μασ καλεί.Καλοσωρίζει μελλοθάνατους μ' ένα χαμόγελο γεμάτο υποκρισία. Χαμένος κι εγω εκεί μέσα...Χαμένος κι εσύ.Χαμένοι όλοι μας.Αλλοι το γνωρίζουν και σιωπηλά υπομένουν τη ντροπή τους.Κάποιοι το μοναχικό τους δρόμο περπατούν και μέσα στο ήδη βρώμικο παιχνίδι ,παιχνιδι κι εκείνοι κάνουν..Πολλοί εθελοτυφλούν και ζούν μια ζωη μέσα στο δικό τους παραμύθι... Ορίστε λοιπόν!Αυτός είναι ο κόσμος μας...Αλλα ξέρω ένα μυστικό...Κάπου εκεί έξω υπάρχει η ρωγμή που θα σπάσει κι ίσως να δω καθαρά...Καπου υπάρχει και η αγάπη , ο σεβασμός , η αλήθεια... Ναι!θα την βρώ...Κι αν δεν τη βρώ ποτέ τουλάχιστον προσπαθησα... Καληνύχτα!!!!!!!!!!!!!!!!
