Οταν Τα Φαντάσματα Σε Γυρίζουν Στη Σιωπή

Πάντα σε τούτο το κύκλο θα γυρνάμε ....Πάντα κάποιον θ αφήνεις και πάντα κάποιος θα σε αφήνει ...ΠΟλλοί ξεχνούν...Πολλοί θυμούνται μονάχα ότι θέλουν να θυμούνται...Είναι η ανθρώπινη φύση τέτοια τελικά που σε κάνει να κρύβεσαι και μια παράσταση να δίνεις χειροκροτώντας μονάχα εσύ τον εαυτό σου ...ΜΙκρέ και άπιστε... Τα θαύματα πια σε αυτόν τον πλανήτη έχουν λιγοστέψει ...Δεν το βλέπεις διάχυτα στο παρελθόν ; στο μέλλον ; στο ίδιο το παρόν που αναπνέεις...Καίς τα πνευμόνια σου καθημερινά με το σάπιο καπνό που εισπνέεις και στα δάχτυλα τ αποτυπώματα που μάτωσαν τώρα αχνοφαίνονται μονάχα στους τοίχους και σιγά σιγά θα σε ξεχάσουν κι αυτά....Είναι και οι μέρες τέτοιες μικρέ μου...Τώρα που πρόδίδουμε εαυτούς κι αυτάδελφους... ...Χάνονται όλα και γίνονται κρυστάλλινες σιωπές τις νύχτες που μαζεύεις τα κομμάτια σου για να τα ''διασκεδάσεις'' ξανά την επόμενη ημέρα...
Σιωπή...
Είναι οι βραδιές μου περίεργες κάθε φορα που τα φαντάσματα με ψάχνουν μέσα στη σιωπή..Κι αυτοί οι πόνοι στην πλάτη μ έχουν κουράσει...Δεν είμαι αδύναμος...Πραγματικά...Προσπαθώ να τα αποτινάξω απο πάνω μου σαν κακούς χρησμούς που έχω επωμιστεί να κουβαλώ για όλη μου τη ζωή...Αλήθεια πόσα μου έχουν πάρει ;;;Κάθε μια με το τρόπο της...Γυναίκες τυφλές...Γυναίκες΄με λάγνα λόγια που με μέθυσαν μόνο για λίγο...Και τα τραγούδια μου είναι θλιμμένα απο τότε...Κουράστηκα...Οχι ένας πολεμιστής ποτέ δεν κουράζεται...Ισως χαράκωσαν το πρόσωπο και το σώμα μου τόσο πολύ που αγνώριστο μου μοιάζει μπροστά στον κέδρινο καθρέφτη...Εγκαύματα,μάτια χωρίς λάμψη ,χέρια στιγματισμένα απο μελάνι και απο χρόνο....Δεν ξέρω αν πια μπορώ να αποζητήσω τον Εναν Ανθρωπο στη ζωή μου...Δεν ξέρω αν έχω να δώσω...Αν έχει μείνει τίποτα αλώβητο μέσα μου που να μην ''εκπορνεύθηκε'' στο τέλος... Και πάντα έχω τα φαντάσματα ν ακούν τα λόγια μου...
Δεν έχω παραιτηθεί...κι όμως εκεί οδεύω....Μια τελευταία προσευχή...Κι ας ελπίσουμε Κάποιος να με ακούσει....

Στο Αίμα μου Σαν Αίμα Κυλάς Κι Εσύ...

Το τελευταίο καιρό σ’εχω παραμελήσει...Ισως χάθηκα κι εγώ στη φαυλότητα του ''κυνηγάω τα όνειρα μου''...Μα σου χρωστώ μια μικρή εξομολόγηση κι εσένα..

12 χρόνια μας χωρίζουν μα η αγάπη που μας ενώνει μας φέρνει τόσο κοντά που λέω πως δεν είναι δυνατόν να ζω μια τέτοια σχέση..Αδερφέ μου σε νιώθω...Σ αγαπώ και στο αίμα μου σαν αίμα κυλάς κι εσύ...Στις φλέβες μου να ξέρεις ο κάθε χτύπος της καρδιάς μου μιλάει για σένα...Μου θυμίζει πόσο τυχερός είμαι που έχω εσένα για αδερφό στο πλάι μου...Αλήθεια γιατί μ’αγαπάς τόσο ;;; Γνωρίζω πως έχεισ περάσει δύσκολα στη ζωη σου..ΜΙα ζωή που σε ''σταυρώσαν'' αρκετοί , που σε ρίξανε , που σε τιμώρησαν για τις δικές τους αμαρτίες...Αλλα είμαι υπερήφανος για εσένα..Πραγματικά...Είσαι πλεόν πατέρας..Μα να σου πω ην αλήθεια...Μακάρι να μπορούσα να είχα εσένα για πατέρα...Είσαι ένα σημάδι στη ζωή μου σαν τα στίγματα που έχω πάνω στο κορμί μου και δεν θα φύγουνε ποτέ...Είσαι παράδειγμα και ξέρω πως δεν θα φτάσω ποτέ την καλοσύνη της ψυχής σου...Γι αυτό και είμαι τόσο υπερήφανος για εσένα...Και χαίρομαι που έχεις επίλέξει μια ''Βασίλισσα'' δίπλα σου...Σας καμαρώνω που σας έχω δει να περνάτε τόυς προσωπικούς σας άθλους προσπαθώντας να βρείτε την δική σας Ιθάκη...Να ξέρεις πως και τον ''Μονομάχο'' μου αγαπώ πολύ..Αίμα μου κι αυτός...Μόνο μια υπόσχεση μπορώ να σου δώσω...Πως στη ζωή του θα είμαι δίπλα του και θα του περάσω μόνο μια κληρονομιά απο μέρους μου..Αυτή της Τιμής και της Οικογένειας...

Και κάτι ακόμα...Θα σου θυμίσω αυτό που σου είχα πει...Αν βρισκόμουν ποτέ σ ένα γκρεμό κι έπρεπ εναν απο τη φαμίλια μου να σώσω αυτός θα ήσουν Εσύ..Είναι σκληρό μα για μένα είναι η αλήθεια...Σ αγαπω...Είσαι ο αδερφός μου ....Κι η κατάρα μας είναι μια...Οτι είμαστε μια ψυχή ...Σε δύο σώματα....

...Οταν Θυμάσαι Στη Βροχή...

Είχα βάλει τραγούδια που ταιριάζουν στη βροχή...Καθώς οι σταγόνες ξέπλυναν τα όσα ο δρόμος είχε δεί, κάτι καινούριο, κι όμως τόσο συνηθισμένο, συνέβη καθώς σιωπούσα στις σκοτεινές γωνιές του δωματίου...Κι εκεί που στοχαζόμουν( μια απλή ιδιοτροπία η σκέψη τελικά) οι Μύθοι του παρελθόντος ξύπνησαν κι αφέθηκαν να ταξιδεύουν πάνω στους τοίχους(κιτρινιασμένοι κι αυτοί μετά απο τόσο καπνό) κι αποτυπώματα αφήσαν..Τα χέρια μου θυμούνται το κρύο μάρμαρο που πάνω του ιδρώναμε με τον χορό του δρόμου και γιορτές της εφηβείας ξεκινούσαν τισ βραδιές που άλλοι κρυβόντουσαν επιμελώς πίσω απο τις κουρτίνες ή ''διασκέδαζαν'' τον έρωτά τους σε τυχαίες λάγνες προσδοκίες...

Ο γιακάς του πουκαμίσου μου με πνίγει λίγο σήμερα μπορώ να πω. Σιδερωμένο τέλεια και η μυρωδιά του μεθυστική...Μέσα στο καθωσπρεπισμό του γραφείου οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν τον προορισμό τους, ούτε καν ποιοί στο διάολο είναι. Πόσο με θλίβει αυτό!!!Να μένεις ανεκπλήρωτος στα 35 σου , ακόμα και στα 40 σου...Πόσο δύσκολο να είναι άραγε; Είμαι καλά!Κι ας νομίζεις πως είμαι μελαγχολικός...Είναι μια όμορφη μελαγχολία όμως...Τα στίγματα ( θα με θεωρείς υπερβολικό που πάντοτε τα αναφέρω μα τα αγαπώ πολύ που ''στολίζουν'' το ''σαρκίο'' μου ) τα νιώθω να ''καίνε'' το κορμί μου σαν να θέλουν να μου υπενθυμισουν να μην γίνω ποτέ σαν αυτά τα πρόσωπα που βλέπω καθημερινά. Χαίρομαι που τα έχω πάνω μου κι ας με κρίνουν ως περιθωριακό κάθε φορά που τυχαίνει να εμφανιστούν ή ακόμα κι όταν το βλέμμα μιας γυναίκας είναι στο '' ναι μεν μου αρέσεις αλλά πώς να σε παρουσιάσω στο κύκλο μου '' ;;;;; Γελάω εγώ με αυτά....Γλυκιά μου τον κύκλο σου να τον χαρείς και να ζήσεις όμορφα μέσα στην αιθάλη σου...Ζήσε στο πλαστικό σου κόσμο..Εγώ ;;; Ενας απλός ονειροβάτης της πραγματικότητας είμαι...Οι ''αλήτες'' σαν κι εμένα είναι τελικά καλά παιδιά...Πώς να το π’ω αλλιώς ;; Το ''καλό παιδί'' πάντα με ενοχλούσε...Αλλα δεν βρίσκω κάτι καλύτερο πος το παρόν...Λοιπόν μικροί μου το θέατρο ξεκινά και σήμερα..Στη παράσταση που σας δίνω καθημερινά...Οχι γιατί είμαι κάλπικος αλλά γιατί δεν θέλω να δείτε...Τα μέσα μου είναι γι αυτούς του ''αλήτες'' εκει έξω που με συντροφεύουν στη ζωη...Adios Amigos!!!!!!

Απο τη Ζωή σου , Ζωή μου έδωσες....

Σήμερα γιορτάζει ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου...Η μητέρα μου..Αυτή η γυναίκα με τισ ρυτίδες στο πρόσωπο που εγώ τις δημιούργησα με τις αταξίες μου και με την σπιρτάδα των χρόνων της εφηβείας μου....Πάντα ένας ευθραυστος βράχος στη ζωή μου ήσουν και είσαι... Και μακάρι να σε έχω για πάντα (κι ας μου φύγεις κάποια στιγμή )... Σήμερα λοιπόν σου χρωστώ μια μικρή εξομόλογηση...Οχι για να με συγχωρέσεις για κάτι...Γιατι ξέρω πως πάντα με συγχωρούσες την ίδια στιγμή που με κοίταζες στα μάτια ...Ετσι είναι..Η αγάπη της μητέρας ξεπερνά τα πάντα...

Την αυγουστιάτικη εκείνη νύχτα που ζωή μου χάρισες μές απο την ζωή σου , αναδύθηκα σαν μικρός Ποσειδώνας στη θάλασσα του Χρόνου και τώρα γράφω τη δική μου ιστορία μέσα Του....Την αγάπη σου πως να διαπραγμευτείς ? Ποτέ δεν θα γίνει αυτό και το ξέρω...Για πόσα να σου μιλήσω και να σου πω ???Μονάχα εδώ μπορώ να αφήσω μερικές αράδες γιατι ίσως να μην έχω τα κότσια να σου πω την ζωή μου και όλα μου τα λάθη..Που αν δεν είχα εσένα, τη μορφή σου να με κάνει πως πρέπει να προσπαθήσω για κάτι καλύτερο, υθα είχα καταλήει κι εγώ δεν ξέρω που...Ισως με ''βελόνες'' να κένταγα τα ''όνειρα'' μου , ίσως να είχα χαθεί σε μιας στροφής τη ''πουτάνα'' την στιγμή όταν χιλιόμετρα της μηχανής χτύπαγαν κόκκινα. ίσως ακόμα και να ήμουνα λένας άνθρωπος ξεδιάντροπος και κακος..Αλλα μου έμαθες ν' αγαπώ τους ανθρώπους , να τους σέβομαι, να σέβομαι τη γυναικεία παρουσία , ν αγαπώτα ζώα που με στοργή περιτριγυρίζουν τον ανθρώπινο βίο...Πώς να ξεχάσω τα δάκρυά σου και το πόνο που ένιωθες όταν ο ''Αλήτης'' ο σκύλος που σε ακολούθαγε στη δουλεια κι εμένα στο σχολείο π'έθανε απο φόλα..Που είχς βγεί στους δρόμους να ψάχνεις αυτόν τον ''πούστη'' που του χάρισε τον επιθανάτιο ρόγχο..
Ακόμα κι εμένα μ αγαπάς...Εμε΄να τον μικρό σου ''αλήτη'' ,με τα στίγματα στα μπράτσα και στο στήθος που πόνεσες πιο πολύ 'οταν τα είδες πάνω μου παρά εγώ που τα κάρφωσαστο κορμί μου ..Πως να ξεχάσω που μου είπες όταν είδες πως τα γράμματα που έχω κάτω απο τον άγγελο μου είναι τα δικά σας αρχικά..Είπες : "Αγάπη μου δεν έπρεπε να πονέσεις για να βάλεις τα ονόματά μας πάνω σου...Μας αρεκί να μας έχεις απλά στη καρδιά σου'' ... Ναι έχω δακρυσει που σε έχω δει λυπημένη για τη ζωή που δεν διάλεξες..που εμείς με την γέννηση μας σου επιβάλλαμε..ξέρω πως θα έιχες πετάξει καιρό τώρα..αλλα βλέπεις η ανάγκη να γινουμε εμείς άνθρωποι σ' έκανε να μείνεις καθηλωμένη στη Γη...
Ο ''αλήτης'' σου να ξέρεις σε σκέφτεται κάθε φορά..Οπως λεει και ο Καββαδίας ...μονάχα η μάνα σου σε θυμάται σε τούτο το ταξίδι του χαμού...Ετσι είναι..Είσαι ο φάρος μου ...ΝΑ το ξέρεις αυτό..Ξέρω πως σ έχω στεναχωρήσει πολλές φορές..Κάθε φορά που γύρναγα με ματωμένα χείλη επειδή κάποιος νταής είχε εναποθέσει τη γροθιά του πάνω τους..Κάθε φορά που τσακωνόμουν με τον πατέρα μου κι άκουγες τις φωνές κι απο μια απλή γυναλικα γινόσουν μια Λέαινα και με υπερασπιζόσουν..Συγγνώμη που ερχόσουν στο σχολείο κάθε φορά που έπαιρνα αποβολή κι ένιωθες ή μάλλον φοβόσουν το πού θα καταλήξω...Αλλα μέσα σου ήξερες πως μου είχες δώδει αρχές κι ένα πεπρωμένο με περλίμενε μεγάλο...Που σε ξύπναγα στις 3 η ώρα μετ'ά τα μεσάνυχτα για ν ακούσεις ένα,δυο,τρία,τέσσερα ποιήματα που έτυχε να γράψω εκείνη τη μέρα ...Η ακόμα και τα τραγούδια που ηχογραφούσα..Σε ενοχλούσε αυτο το ''ντάπα ντούπα'' που έφτιαχνα..αλλα εκεί..ήθελες να το ακούσεις...Πόσα ακόμα να πω...Αλλα να ξέρεις και να θυμάσαι αυτό το τελευταίο....Το οτι μεγάλωσα κι έγινα άνδρας το οφείλω στο πατέρα μου...Μα σε εσένα οφείλω κάτι άλλο..Εσύ με έκανες Ανθρωπο..Κι αυτό αξίζει πανω απο όλα..Σ αγαπω...Για πάντα..Και για όλα....Καληνύχτα μητέρα..