Οταν Τα Φαντάσματα Σε Γυρίζουν Στη Σιωπή

Πάντα σε τούτο το κύκλο θα γυρνάμε ....Πάντα κάποιον θ αφήνεις και πάντα κάποιος θα σε αφήνει ...ΠΟλλοί ξεχνούν...Πολλοί θυμούνται μονάχα ότι θέλουν να θυμούνται...Είναι η ανθρώπινη φύση τέτοια τελικά που σε κάνει να κρύβεσαι και μια παράσταση να δίνεις χειροκροτώντας μονάχα εσύ τον εαυτό σου ...ΜΙκρέ και άπιστε... Τα θαύματα πια σε αυτόν τον πλανήτη έχουν λιγοστέψει ...Δεν το βλέπεις διάχυτα στο παρελθόν ; στο μέλλον ; στο ίδιο το παρόν που αναπνέεις...Καίς τα πνευμόνια σου καθημερινά με το σάπιο καπνό που εισπνέεις και στα δάχτυλα τ αποτυπώματα που μάτωσαν τώρα αχνοφαίνονται μονάχα στους τοίχους και σιγά σιγά θα σε ξεχάσουν κι αυτά....Είναι και οι μέρες τέτοιες μικρέ μου...Τώρα που πρόδίδουμε εαυτούς κι αυτάδελφους... ...Χάνονται όλα και γίνονται κρυστάλλινες σιωπές τις νύχτες που μαζεύεις τα κομμάτια σου για να τα ''διασκεδάσεις'' ξανά την επόμενη ημέρα...
Σιωπή...
Είναι οι βραδιές μου περίεργες κάθε φορα που τα φαντάσματα με ψάχνουν μέσα στη σιωπή..Κι αυτοί οι πόνοι στην πλάτη μ έχουν κουράσει...Δεν είμαι αδύναμος...Πραγματικά...Προσπαθώ να τα αποτινάξω απο πάνω μου σαν κακούς χρησμούς που έχω επωμιστεί να κουβαλώ για όλη μου τη ζωή...Αλήθεια πόσα μου έχουν πάρει ;;;Κάθε μια με το τρόπο της...Γυναίκες τυφλές...Γυναίκες΄με λάγνα λόγια που με μέθυσαν μόνο για λίγο...Και τα τραγούδια μου είναι θλιμμένα απο τότε...Κουράστηκα...Οχι ένας πολεμιστής ποτέ δεν κουράζεται...Ισως χαράκωσαν το πρόσωπο και το σώμα μου τόσο πολύ που αγνώριστο μου μοιάζει μπροστά στον κέδρινο καθρέφτη...Εγκαύματα,μάτια χωρίς λάμψη ,χέρια στιγματισμένα απο μελάνι και απο χρόνο....Δεν ξέρω αν πια μπορώ να αποζητήσω τον Εναν Ανθρωπο στη ζωή μου...Δεν ξέρω αν έχω να δώσω...Αν έχει μείνει τίποτα αλώβητο μέσα μου που να μην ''εκπορνεύθηκε'' στο τέλος... Και πάντα έχω τα φαντάσματα ν ακούν τα λόγια μου...
Δεν έχω παραιτηθεί...κι όμως εκεί οδεύω....Μια τελευταία προσευχή...Κι ας ελπίσουμε Κάποιος να με ακούσει....