
Επέστρεψα πίσω στο ψηφιακό μου ξέφωτο μετά απο πολύ καιρό...ΚΟντά δυο μήνες είναι που έχω να εναποθέσω πάνω στα bits και bytes του τις σκέψεις μου, τισ ανυσηχίες μου,τις παρατηρήσεις μου.....Τη τρέλα μου πάνω απο όλα....Αυτή τη τρέλα που όπως λέει και ένας σοφός : "Αυτό που κάνουμε δεν το καταλαβαίνουν ποτέ, μα μονάχα το επαινούν ή το κατηγορούν
Και τώρα να' μαι πάλι εδω... Επέστρεψα...Ανοιξα ένα ντουλάπι με σκελετούς αυτό το βράδυ...Κροταλίζουν καιρό μέσα στο χρονοντούλαπό μου αλλα μαλλον έκλεινα τ αυτιά μου για να μην ακούσω...Καμιά φορά ακόμα κι αυτοι που στέκουν γερά και που βαδίζουν σταθερά τρεκλίζουν απο τα συνεχή ''θέλω'' των άλλων και τις απαιτήσεις που έχουν...
Τα χρόνια που πέρασαν άφησαν όμορφα αρώματα στης ζωής μου το ''γύρνα'' ...Αφήσαν όμως και στάχτες , φθηνά και λάγνα αρώματα ( που δεν ντρέπομαι να σου πω πως τα θέλησα,τα έζησα κι έκανα έρωτα μαζί τους ) , καπνούς νοτισμένους απο αυ΄τη τη θάλασσα που κυβερνάει μέσα μου το Χάος και γίνεται πολλές φορές κραυγαλέες σιωπές σε κάποιο χαρτί ή σε κάποιου φίλου μου το χαμόγελο , χαμόγελο κι εγώ ψάχνω να βρώ....Χαμογελάω συχνά ..Μην διαβάζεις αυτό τώρα και πιστεύεις πως είμαι κάποιος απαισίόδοξος άνθρωπος που δεν γελά και περιμένει την μέρα που θα τινάξει τα μυαλά του στον αέρα..Μην φοβάσαι ...Δύσκολα πολύ μπορεί να καμφθεί ο εγωισμός μου..Απλά έιναι αυτό το συνάισθημα του ''λειψού'' ανθρώπου που νιώθω...Ναι ...Είμαι λειψός μάτια μου ...Γιατί ταξιδεύοντας σ' αυτό το χρονοντούλαπο ( που Ναι κι έχω πληγώσει κι έχω πληγωθέι) δεν βρήκα το άλλο κομμάτι του πάζλ που μένει για να ολοκληρωθώ...Ξέρεις ποιό είναι το αστείο στην όλη υπόθεση ?? Αυτό που με κάνει να γελώ σαρκαστικά απέναντι στον εαυτό μου ??? Οτι όσες είχα δίπλα μου λένε την ίδια ατάκα...''Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά που μου έδωσες , θα τα έχω σε ένα ξεχωριστό μέρος στην καρδιά και στο μυαλό μου, θα σε θυμάμαι πάντα'' Χαχαχαχαχαχαχαχα.....Πόσο ηλίθιος είσαι μικρέ μου εαυτέ...???? Και θυμάμαι σαν να είναι τώρα που έλεγες μέσα σου : ''Δεν πειράζει....Τουλάχιστον πήρε κάτι καλό απο μένα και θα με θυμάται και ελπίζω όσα έκανα να την βοηθήσουν στη ζωή της '' Γελοίε..... Γι αυτό τώρα έχεις μείνει με την ελπίδα...Γιατί μέσα σου ξέρεις πως έχεισ αδειάσει πολλά....Πως αυτά που έχτιζες χρόνια , έχουν γίνει πια κάστρα χτισμένα στην άμμο και απο ώρα σε ώρα είναι έτοιμα να καταρρεύσουν στην πρώτη παλίρροια...
Στο συρτάρι μου θα βρείς γράμματα απο γυναίκες που λένε πως με ερωτεύθηκαν..Πως αυτό που ένιωθαν είναι κάτι απερίγραπτο και συναρπαστικό....Μα ακόμα κι αυτά τα γράμματα τα κιτρίνισε ο χρόνος και η ψευδαίσθηση με τα οποία αυτά γράφτηκαν έμεινε μονάχα να τα συντροφεύει....Φωτογραφίες με όμορφες και νοσταλγικές αγκαλιές ( ναι το ομολογώ...νοσταλγώ μια αγκαλιά γεμάτη αλήθεια...πόσο καιρό έχω να το νιώσω αυτό ???) , φιλιά σε καφετέριες με φόντο τον δήθεν έρωτά μας , και χέρια ενωμένα και χείλη ν αγγίζονται .... Η ηχώ απο αυτά τα γέλια και τις όμορφες στιγμές που και που συντροφεύουν τις νύχτες μου καθώς ο αέρας μπαίνει κρυφά στο δωμάτιό μου και εξαπολύει στυγνές επιθέσεις αναμνήσεων και περασμένων πια μεγαλείων...''Μη μου γαμάτε τη την καρδιά είμαι παιδί ακόμα'' όπως λέει κι ένας ραψωδός ....Ναι ρε γαμώτο ..Ενα μεγάλο παιδί είμαι ...θα συνεχίσω να παίζω , να κάνω χαβαλέ, να φοράω τα σκουλαρίκια μου , να κοροιδεύω τη ζωή και το ξεπούλημά της στην εμπράγματη τυπικότητα....Κι ας νομίζεις πως επειδή έχω στιγματίσει το κορμί μου σημάινει κάτι.....Μια ιδιοτροπία απλή τα στίγματα....Και θα συνεχίσω να το κάνω..Οσο αντέξω κι όσο θελήσω...
Μα τούτη την ώρα που γράφω μέσα μου αυτή η θάλασσα έχει αγριέψει..Η αλμύρα της στεγνώνει τα χείλη μου και βασανίζει το λογισμό μου και αυτό το μικρό και αθώο μέρος που έχει μείνει στη καρδιά μου για κάποια ξεχωριστή...Δεν ξέρω κατα πόσο θα παραμείνει ή θα πεθάνει κι αυτό ...Είναι κάτι σαν τις νεράιδες αυτό το μέρος μέσα μου ..Που όπως λέει ο μύθος οτι έχουν εξαφανιστεί γιατί έπαψαν οι άνθρωποι να πιστεύουν σε αυτές...Ετσι κι αυτό το μέρος μέσα μου σιγά σιγά φθίνει...Μικραίνει κι άλλο...Συρρικνώνεται και αρχίζει και ξεθωριάζει...Ωσπου μια μέρα θα εξαφανιστεί και σε κάποια Δύση τυχαία μάλλον θα τα ξιδέψει...
Η επιστροφή είναι που πονάει μάτια μου ....Αυτή η επιστροφή είναι που πονάει το μέσα μου ...
Καληνύχτα.... " ...
1 σχόλιο:
όταν κοιτάζεις πίσω, λένε ότι δεν φεύγεις ποτέ...
Δημοσίευση σχολίου