Θα με Ακούσεις ;

Μια επιστολή



Μόλις έλαβες μια επιστολή... Μην την διαγράψεις! Μην την χλευάσεις πριν καν την διαβάσεις. Είναι ενός αγνώστου η σκέψη που γέμισε τόσο πολύ το μυαλό του, που ζητάει να αφεθεί σε κάποιο χαρτί ή ακόμα και σε κάποιο ηλεκτρονικό ταξίδι. Είναι το δικό μου μήνυμα στο μπουκάλι σε αυτή τη θάλασσα . Κι εσύ μάλλον ο άτυχος που θα το διαβάσεις...Αν θέλεις βέβαια... Κι αν το αντέξεις...
Είκοσιτέσσερις χειμώνες τώρα περπατώ σε αυτή τη θάλασσα και σαν μικρός Ποσειδώνας προσπαθώ να γράψω την ιστορία μου σε αυτόν τον τόπο που λέγεται Ελλάδα ( ή μπορείς ακόμα να την αναφέρεις ως Κλεπτομενιστάν, Χαϊβανιστάν, Λαμογιονιστάν και ότι σύνθετο μπορεί να σκαρφιστεί ο νους σου ). Γεννημένος μιαν όμορφη αυγουστιάτικη μέρα ,λογικά, συνοδευόμενος απο όνειρα και μια Μοίρα που θα την έπαιζα στα «ζάρια» ( ή καλύτερα θα την έπαιζαν άλλοι στην θέση μου ).
Κάθομαι στο δωμάτιό μου και βλέποντας πως οι τοίχοι του μεγαλώνουν συχνά τα βράδια και με κλείνουν σε τούτο το τελευταίο οχυρό μου, συνειδητοποιώ πως κουράστηκα να βλέπω στο «τηλεκούτι» τόσο καιρό τα καμώματα όλων αυτών που ξεπουλάνε σιγά σιγά ότι όνειρο κι αν έχει κάνει η γενιά μου ( μα και οι προηγούμενες) για το αύριο. Αυτά τα όνειρα που τα κάνεις σε κάποιο ηλιοβασίλεμα αγκαλιά με τη κοπέλα σου. Αυτά τα όνειρα που αναζητάς το φώς τους ενώ βρίσκεσαι κλεισμένος σε κάποιο κελί για τις ιδεές σου. Αυτά τα όνειρα που δεν έχουν τιμή, δεν έχουν υποχθόνιες βλέψεις ούτε βίλες σε κάποιο καλό προάστιο. Δεν ξέρω απο αυτά να σου πώ την αλήθεια μιας και μεγάλωσα ανάμεσα σε τσιμέντο και σε γκρίζες ταράτσες.
Τί μένει να ξεπουληθεί ακόμα ; Τί πιστεύεις εσύ ;
Δεν ξέρω να σου πω για πολιτική. Γιατί δεν έχω δει και μεγάλες διαφορές απο τη μιαν άκρη στην άλλη. Το μόνο που ξέρω να σου πω είναι πως μονάχα όνειρα κι ελπίδες καταστρέφουν. Σ’ αυτό το τόπο μονάχα δυο Οικογένειες ( καλά κατάλαβες. Με την μαφιόζικη έννοια το γράφω ) βλέπω να κυβερνούν μισό αιώνα τώρα. Κι αυτό το δέχτηκα. Όπως το δέχτηκαν και οι γονείς μου και οι παππούδες μου. Τρείς γενιές εκδημοκρατισμένη μοναρχία με εναλλαγές έτσι για να σπάει και η μονοτονία βρε αδερφέ!
Να έχει και λίγο σασπένς σαν τις κακοφτιαγμένες χολυγουντιανές ταινίες γεμάτες διαφθορά, sex, ναρκωτικά και βία.
Στα έξι μου χρόνια με έβαλαν σε κάποιο σχολείο να μάθω αυτά τα σημάδια στο χαρτί που είναι οι κραυγές που αυτή στη στιγμή σου βγάζω σε αυτή την επιστολή, και να μάθω σιγά σιγά τους κώδικες για να επικοινωνώ με τους γύρω μου. Άσχετα αν με θέλουν φιμωμένο σε μιαν άκρη να παριστάνω τον αρχαίο δεσμώτη του Σπηλαίου.
Στα δεκατρία μου με τοποθέτησαν σε γκρίζα σχολικά κτίρια , ετοιμόρροπα , στολισμένα με πανέμορφα κάγκελα για να με προστατεύουν απο το Κακό που κυκλοφορεί εκει Έξω... Ίσως μάλλον θέλανε να συνηθίσω στην ιδέα πως θα φυλακίζουν και τη σκέψη μου κάνοντας με ανδρείκελο τους και πως θα αγωνίζομαι όχι για μια καλύτερη ζωή αλλά για μια καλύτερη σύνταξη.
Τα χρόνια και οι τάξεις περνούσαν και αισίως έφτασα και στο λύκειο. Εκεί λοιπόν θα έπαιρνα και τις πιο βαθιές και ουσιώδεις γνώσεις για τη συνέχεια στην ενήλικη ζωή μου. Το πώς να μην ορθώνω το αναστημά μου μπροστά στην αυθεντία του καθηγητή γιατί θα τιμωρηθώ κι αν ποτέ εκδήλωνα κάποια διαφορετικότητα θα ήμουν δακτυλοδεικτούμενος , στιγματισμένος με ένα πύρινο σημάδι στο μέτωπο όπως οι δούλοι σε κάποια αρχαία χρόνια. Μια προετοιμασία για το φιμωμένο μας αύριο αδερφέ μου. Ακόμα έμαθα πως ο συμμαθητής μου , με αυτόν που θα πήγαινα πενταήμερη, με αυτόν που θα ερωτευόμασταν την ίδια περίπου εποχή, αυτόν που θα βοηθούσα αν έπεφτε ή ακόμα μπορεί και να είμασταν δίπλα δίπλα στο γραφείο του διευθυντή να κοιταζόμαστε και να χαμογελάμε γιατί είχαμε στη πλάτη μας δυο μέρες αποβολή για κάποια σκανταλιά μας. Αυτόν λοιπόν τον συμμαθητή μου τον παρουσίασαν αντίπαλο στων Ιδεών τους την Παλαίστρα και πώς έπρεπε να τον ξεπεράσω σε γνώση και αξία γιατί μπορεί να μου έπαιρνε τη θέση σε κάποιο Πανεπιστήμιο... Κι έτσι θα έχανα την ευκαιρία η μητέρα μου να υπερηφανευτεί στις φίλες της πως πέτυχα στη ζωή μου. Αλλα τί να το κάνεις ;;; Καλύτερος Άνθρωπος κατάφερα να γίνω ;;; Αυτό πρέπει να αναρωτιέμαι...Κι Εγώ...Κι Εσύ...
Ξέρω ίσως σε έχω κουράσει... Αλλα άκουσέ με ! Ίσως βρείς κι εσύ κάποια κραυγή σου εδω μέσα...
Κατάφερα και πέρασα στο Πανεπιστήμιο. Τη πρώτη μέρα αντίκρυσα πολιτικές νεολαίες να μπροστάρουν τα πιο διαλεκτά κορίτσια τους για να προσελκύσουν νέους στρατιώτες και τα πιο «ρωμαλέα παλληκάρια της φακής» για να τραβήξουν νέες λολίτες που θα καταλήξουν κι αυτές μια όμορφη βιτρίνα για τα συμφεροντα τους.
Είδα «χρωματισμένες αυθεντίες» ( πότε κόκκινες, πράσινες, μπλέ, τυρκουάζ και μπορδοροδοκόκκινες) να μου διδάσκουν Ηθική και Χαρακτήρα... Που όμως ο βαθμός μου θα κρίθεί αναλόγως του υπερισχύοντος χρώματος στο τόπο αυτό ή και μέσα ακόμα στο χώρο του Πανεπιστήμιου. Νομίζω τα ξέρεις! Μην σε κουράζω με ασήμαντες λεπτομέρειες.
Μην το πετάξεις ακόμα! Ξέρω πως τα έχεις σκεφτεί κι εσύ. Το γνωρίζω! Ακόμα κι αν μέχρι εδώ με κοροϊδεύεις ως έναν ονειροπόλο μα και απαισιόδοξο άνθρωπο. Αλλα αν κοιτάξεις στον καθρέφτη ίσως το δικό σου πρόσωπο αντικρύσεις. Είτε έχεις ρυτίδες και η πλάτη σου πότε πότε σε πονά είτε είσαι έφηβος και νιώθεις την καρδιά σου να χτυπά δυνατά....Κάνε λίγο υπομονή...Σε παρακαλώ...
Και τώρα είμαστε εδώ... Μπροστά σε όλα αυτά που τα μάτια μας αντικρύζουν και τις ψυχές μας ρίχνουν πότε σε δύσβατα και σκοτεινά σοκάκια και πότε στην άκρη κάποιου πεζοδρομίου σαν ζητιάνοι ψάχνοντας για λίγα όνειρα. Ακόμα κι αν είναι σαν κάλπικες λίρες πεταμένες...
Παρακολουθώ ρασοφορεμένους ηθοδιαφθείροντες ιερείς να σταυρώνουν το Θείο Κορμί κάτι χιλιάδες χρόνια τώρα . Ράσα βαμμένα με αθώο αίμα, real estate αποχρώσεις και νύχτες σε ακριβά ξενοδοχεία με σαμπάνιες και χαβιάρι.
Πολιτικούς να τζογάρουν τις τύχες μας ( άσχετα το πόσο ηλίθιοι είμαστε κι εμείς οι ίδιοι και τους ανανέωνουμε το δικαίωμα να μας θωπεύουν κάθε τέσσερα χρόνια) και να βγαίνουν ώς υπόδειγμα πολίτη με ήθος και προσωπικότητα….Κι η φράση αυτή του Ισοκράτη με μια παραλλαγή απο εμένα ταιριάζει απόλυτα στους καιρούς μας :
«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολιτικούς να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την ανηθικότητα ως ευδαιμονία»... ( μην νομίζεις οτι κι εγώ είμαι κανένας άγιος, για να εξηγούμαστε.)
Παιδεία...Ήθος...Σεβασμός...Κοινωνία...Ορίστε κάποιες λέξεις...που τις βιάσαν αδερφέ μου. Κι εμείς ;;; Παρατηρητές σε αυτό το καρναβάλι των τρελών που ζούμε...
Ακου τη βουή απο τα φτηνά τραγούδια τους και τις πρόχειρες βαλμένες μάσκες τους.
Καθόμαστε σαν αιώνια καταδικασμένοι να κοιτάμε παθητικά τη παράσταση που μας δίνουν...Παρακολουθώ τις «σκληρές μάχες» που δίνουν οι «μονομάχοι» των συμφερόντων μας ενώ πίσω απο τις πλάτες μας σφίγγουν συνεταιρικά τα χέρια στην όμορφη μπίζνα τους. Οι εχθροί της ημέρας γίνονται αδέρφια μιας κι ανήκουν στην ίδια κορλεονέζικη σέκτα.
Σ’ αυτή τη μενεξεδένια πολιτεία που έχουν χτίσει αδερφέ μου να κρατάς πάντα τον καθρέφτη που την ασχήμια τους δείχνει κάθε φορά που τον στρέφεις εμπρός τους...
Εμείς δεν είχαμε Πολυτεχνεία για να προδώσουμε. Εμείς δεν είχαμε Εμφυλίους για να μοιρολογήσουμε τα πεπρωμένα μας. Μονάχα καρπούς έχουμε στα χέρια! Αλλά χώμα καθαρό να φυτευτούν Αυτοί δεν μας αφήσαν...
132585698...Δεν θέλω να είμαι άλλος ένας αριθμός...Μέσα στους πολλούς...Κι ούτε στο θάνατό μου να είμαι άλλη μια ημερομηνία...Ακόμα κι αν ξεχαστώ...Ακόμα κι αν δεν με θυμάται κανείς...Εγω θα είμαι αυτός που ήμουν...
Ξέρεις κάτι όμως ;
Ακόμα κι εδώ που αυτό το καρναβάλι χρόνια και χρόνια ταλανίζει αυτό το τόπο , σ’ αυτή τη γιορτή λοιπόν εγώ ,στην άκρη του πεζοδρομίου εκεί που ραγίζει το τσιμέντο , βλέπω έναν καρπό ν’ ανθίζει...Ακόμα κι εκεί που δεν θα κοίταγε κανένας...Εχει σπάσει το τσιμέντο που το εμπόδιζε και θα δείς τη μάχη του για να αγγίξει τον ήλιο. Ακόμα κι αν η σκιά απο τα ψηλά κτίρια που χτίσανε για να μας φυλακίσουν, το κυνηγά ήλιο να μην δεί, να μην γευτεί τούτη την Αλήθεια που σου γράφω (κι ας ήμουν κι εγώ κάποτε μέσα στο ψέμα τους χαμένος)... Αυτόν τον ανθό μην τον κόψεις...Μονάχα αν τον δείς κι εσύ δείξε τον και στους άλλους...Και σιγά σιγά όταν αρκετοί στρέψουν το βλέμμα τους εκεί, θ’ ανθίσει. Θα φουντώσει μέσα στο τίποτα και απο το τίποτα θα δώσει καρπούς και ελπίδα. Είμαι σίγουρος. Δεν χάθηκε τίποτα αδερφέ μου ! Ειλικρινά... Μην μένεις μονάχα στην ακτή την ώρα που σκάει το κύμα.
Κοίτα τον ορίζοντα κι ατσάλωσε σαγόνια για τις γροθιές τους...
Κοίτα τον ορίζοντα κι άνοιξε την καρδιά σου...
Κοίτα τον ορίζοντα κι άσε τον άνεμο από την Αλλαγή να μπει μέσα σου...
Κι εκεί που θα φυλάξεις τις δικές σου Θερμοπύλες πες μονάχα τούτα τα λόγια : «Τί κι άν μου κάνετε το πρόσωπο αγνώριστο; Εδω στη ψυχή μου τα έχω όλα και ότι κι αν μου φανερώσετε μπροστά μου, στήθος και χέρια θα προτάξω..Εδω ,πάνω στο μέρος της καρδιάς που έχω στιγματίσει με μελάνι το κορμί μου, κάρφωσε ότι θες..Κι ας τρέξει αίμα,κι ας σταματήσει να χτυπά...Οι ιδέες και οι σκέψεις δεν πεθαίνουν κι αυτες κανείς δεν μπορεί να μου τις πάρει..Τις αλυσίδες που μου έχετε φορέσει για μένα δεν μετράνε..Είμαι ελεύθερος...Μ’ ακούς ; »
Τώρα λοιπόν που με διάβασες μη το πετάξεις στο κάδο που θα συναντήσεις μπροστά σου... Άφησε το σε κάποιο τραπέζι ή δώστο σε κάποιον...
Να προσέχεις....


Μετα τιμής,
Αυτός Που Σου Μοιάζει

Το Καρναβάλι Των Τρελών

...Χτυπάει ο σκουριασμένος μεντεσές της πόρτας...Τούτη τη νύχτα που με ξυπνάνε οι εφιάλτες μου και στη δίνη τους αιχμαλωτίζουν το εγώ μου...
Στο διάβα μου τα προσωπα που βλέπω...Δεν έχουν εκφράσεις..Χαρακωμένα μόνο με εκείνο το σημάδι της συμβατικότητας...Σαν το δουλικό σημάδι στο μέτωπο απο πυρακτωμένο σίδερο , δείχνοντας τη παραίτησή τους...Τη παραίτηση απο το να είναι οι εαυτοί τους και να μην φοβούνται γι αυτό.
Συχνά πυκνά περπατώ σε αυτό το καρναβάλι των τρελών... Βλέπω τούτη τη γιορτή που στοιχειώνει του δρόμους που ονειρευτήκαμε...Ακούς Αδερφέ μου ?
Ακου τη μουσική τους...τα τραγούδια τους τα φτηνά και τα ξεπεσμένα...
Είχα πάρει κι εγώ μέρος σε εκείνη τη γιορτή. Ανδρείκελο μέσα στην ηχώ της πόλης. Ξεχνώντας το προορισμό μου...
Μα κάτι άνθισε μπροστά στο μονοπάτι μου. Ηταν ένας ανθός...Με λίγη βροχή πάνω του στην άκρη του τσιμεντένιου πεζοδρομίου...Εκεί που δεν θα κοίταγε κανένας...Είχε σπάσει το τσιμέντο που το εμπόδιζε και θα έβλεπες τη μάχη του για να αγγίξει τον ήλιο. Ακόμα κι αν η σκιά απο τα ψηλά κτίρια που χτίσανε για να μας φυλακίσουν, το κυνηγούσε ήλιο να μην δεί, να μην γευτεί τούτη την Αλήθεια που σου γράφω (κι ας ήμουν κι εγώ κάποτε μέσα στο ψέμα τους χαμένος)...
132585698...Δεν θέλω να είμαι άλλος ένας αριθμός...Μέσα στους πολλούς...Κι ούτε στο θάνατό μου να είμαι άλλη μια ημερομηνία...Ακόμα κι αν ξεχαστώ...Ακόμα κι αν δεν με θυμάται κανείς...Εγω θα είμαι αυτός που ήμουν...
Γιατί δεν θα ξεχάσω το μοτεράκι που κεντούσε το δέρμα μου...
Τους φίλους που ο καθένας τράβηξε το δρόμο του...
Τις φωνές απο τη μπάλα στην αλάνα του Αστικού...
Τα δάκρυά μου μέσα στης τάξης τη βαβούρα...
Το χάσιμό μου σ ενός χαρτιού το πενθιμο εμβατήριο...
Γιατί ακόμα ακούω το κόσμο που πάλλεται μέσα στης καρδιάς μου την ομιχλώδη θάλασσα...
Για αυτό το κόσμο που ονειρεύομαι ακόμα ρε γαμώτο...Κι ας μου στερείται η έκφρασή μου...
Γιατί πολυ απλά είμαι ακόμα ελευθερος όπως σου έχω ξαναπεί...Ακόμα κι εδώ..Σε τούτο το κελί...
Αδερφέ μου ακόμα Ενοχος δηλώνω...Σ ευχαριστώ που μ' άφησες να ουρλιάξω αυτή την ενοχή μου...
Γιατί αυτή είναι που μου θυμίζει πως άνθρωπος είμαι...Και νήματα στα χέρια και στα πόδια δεν έχω....
Είμαι....ελεύθερος....

Τα απλά είναι και τα όμορφα.....Τελικά.....

...Καθώς η νύχτα απλώνεται στο κόσμο γύρω μας είναι στιγμές που εισχωρεί μέσα στο δωμάτιό σου...Οι τοίχοι πέφτουν..Γκρεμίζονται συθέμελα και νιώθεις τον άνεμο να χτυπά το πρόσωπό σου, τη θάλασσα να γαληνεύει τη ψυχή σου και το χρόνο να γυροφέρνει τη ζωή σου....Ψάχνοντας λοιπόν τις ''μεγάλες'' μου στιγμές , αυτές τις στιγμές που ένιωσα ισχυρός, που διασκέδασα , που φλέρταρα όμορφες γυνάικες ενώ η μουσική χτυπούσε κόκκινο τα ξημερώματα και το αλκοόλ έρεε άφθονο , που άγγιξα άγνωστα χείλη και άγνωστα παρέμειναν, που πήγα στο εξωτερικό..... Ολες αυτές οι στιγμές λοιπόν σε νύχτες σαν κι αυτές δεν ταιριάζουν...Δεν είναι καν τόσο σημαντικές ..Αυτές απλά τον εγωισμό μου και την ανδροπρέπεια μου ηδονίζουν...
Τελικά τα απλά είναι και τα όμορφα...Ενα roadtrip με καλούς φίλους ενω τραγουδάτε ανόητα τραγούδια, ένα σπιτι σε κάποιο χωριό με απλούς και καλοσυνάτους ανθρώπους ενώ εσύ ψήνεις όλα τα καλά , η μπύρα απο το κουτάκι που μετά γίνονται πολλές...Το χάδι της κοπέλας σου που αγγίζει το μέτωπό σου ενώ εσύ έχεις πυρετό...Να κάνεις έρωτα χωρίς να νομίζεις πως παίζεις σε κάποια τσόντα και προσπαθείς να το παίξεις Pornstar....
Αυτές οι στιγμές που κάνεις τον καραγκιόζη μαζί με τους υπόλοιπους γιατί έτσι σου την κάπνισε ρε αδερφέ να τον κάνεις....Να μην σε νοιάζει η σοβαροφάνεια των 24 σου χρόνων και ούτε να συμπεριφέρεσαι με το ''σεις'' και με το ''σας'', όπου το ''μάλακα'' και το ''άντε γαμήσου'' πάει σύννεφο και το λέτε έτσι για χαβαλέ ...
Τελικά οι μικρές και χωρίς πυροτεχνήματα στιγμές είναι που σου αφήνουν τη πιο γλυκιά γεύση στα χείλη...Αυτές που έγινες ευάλωτος ,που έδειξες αδυναμίες και δυνάμεις χωρίς να σε νοιάζει πώς θα το πάρουν, αυτές που έζησες μέσα στην απλότητά τους και χάρηκες κάθε στιγμή χωρίς να νιώσεις ντροπή και ενοχές...
Τα απλά έιναι και τα όμορφα τελικά...............Καληνύχτα

Η Επιστροφή Είναι που Πονάει........

Επέστρεψα πίσω στο ψηφιακό μου ξέφωτο μετά απο πολύ καιρό...ΚΟντά δυο μήνες είναι που έχω να εναποθέσω πάνω στα bits και bytes του τις σκέψεις μου, τισ ανυσηχίες μου,τις παρατηρήσεις μου.....Τη τρέλα μου πάνω απο όλα....Αυτή τη τρέλα που όπως λέει και ένας σοφός : "Αυτό που κάνουμε δεν το καταλαβαίνουν ποτέ, μα μονάχα το επαινούν ή το κατηγορούν
Και τώρα να' μαι πάλι εδω... Επέστρεψα...Ανοιξα ένα ντουλάπι με σκελετούς αυτό το βράδυ...Κροταλίζουν καιρό μέσα στο χρονοντούλαπό μου αλλα μαλλον έκλεινα τ αυτιά μου για να μην ακούσω...Καμιά φορά ακόμα κι αυτοι που στέκουν γερά και που βαδίζουν σταθερά τρεκλίζουν απο τα συνεχή ''θέλω'' των άλλων και τις απαιτήσεις που έχουν...
Τα χρόνια που πέρασαν άφησαν όμορφα αρώματα στης ζωής μου το ''γύρνα'' ...Αφήσαν όμως και στάχτες , φθηνά και λάγνα αρώματα ( που δεν ντρέπομαι να σου πω πως τα θέλησα,τα έζησα κι έκανα έρωτα μαζί τους ) , καπνούς νοτισμένους απο αυ΄τη τη θάλασσα που κυβερνάει μέσα μου το Χάος και γίνεται πολλές φορές κραυγαλέες σιωπές σε κάποιο χαρτί ή σε κάποιου φίλου μου το χαμόγελο , χαμόγελο κι εγώ ψάχνω να βρώ....Χαμογελάω συχνά ..Μην διαβάζεις αυτό τώρα και πιστεύεις πως είμαι κάποιος απαισίόδοξος άνθρωπος που δεν γελά και περιμένει την μέρα που θα τινάξει τα μυαλά του στον αέρα..Μην φοβάσαι ...Δύσκολα πολύ μπορεί να καμφθεί ο εγωισμός μου..Απλά έιναι αυτό το συνάισθημα του ''λειψού'' ανθρώπου που νιώθω...Ναι ...Είμαι λειψός μάτια μου ...Γιατί ταξιδεύοντας σ' αυτό το χρονοντούλαπο ( που Ναι κι έχω πληγώσει κι έχω πληγωθέι) δεν βρήκα το άλλο κομμάτι του πάζλ που μένει για να ολοκληρωθώ...Ξέρεις ποιό είναι το αστείο στην όλη υπόθεση ?? Αυτό που με κάνει να γελώ σαρκαστικά απέναντι στον εαυτό μου ??? Οτι όσες είχα δίπλα μου λένε την ίδια ατάκα...''Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά που μου έδωσες , θα τα έχω σε ένα ξεχωριστό μέρος στην καρδιά και στο μυαλό μου, θα σε θυμάμαι πάντα'' Χαχαχαχαχαχαχαχα.....Πόσο ηλίθιος είσαι μικρέ μου εαυτέ...???? Και θυμάμαι σαν να είναι τώρα που έλεγες μέσα σου : ''Δεν πειράζει....Τουλάχιστον πήρε κάτι καλό απο μένα και θα με θυμάται και ελπίζω όσα έκανα να την βοηθήσουν στη ζωή της '' Γελοίε..... Γι αυτό τώρα έχεις μείνει με την ελπίδα...Γιατί μέσα σου ξέρεις πως έχεισ αδειάσει πολλά....Πως αυτά που έχτιζες χρόνια , έχουν γίνει πια κάστρα χτισμένα στην άμμο και απο ώρα σε ώρα είναι έτοιμα να καταρρεύσουν στην πρώτη παλίρροια...
Στο συρτάρι μου θα βρείς γράμματα απο γυναίκες που λένε πως με ερωτεύθηκαν..Πως αυτό που ένιωθαν είναι κάτι απερίγραπτο και συναρπαστικό....Μα ακόμα κι αυτά τα γράμματα τα κιτρίνισε ο χρόνος και η ψευδαίσθηση με τα οποία αυτά γράφτηκαν έμεινε μονάχα να τα συντροφεύει....Φωτογραφίες με όμορφες και νοσταλγικές αγκαλιές ( ναι το ομολογώ...νοσταλγώ μια αγκαλιά γεμάτη αλήθεια...πόσο καιρό έχω να το νιώσω αυτό ???) , φιλιά σε καφετέριες με φόντο τον δήθεν έρωτά μας , και χέρια ενωμένα και χείλη ν αγγίζονται .... Η ηχώ απο αυτά τα γέλια και τις όμορφες στιγμές που και που συντροφεύουν τις νύχτες μου καθώς ο αέρας μπαίνει κρυφά στο δωμάτιό μου και εξαπολύει στυγνές επιθέσεις αναμνήσεων και περασμένων πια μεγαλείων...''Μη μου γαμάτε τη την καρδιά είμαι παιδί ακόμα'' όπως λέει κι ένας ραψωδός ....Ναι ρε γαμώτο ..Ενα μεγάλο παιδί είμαι ...θα συνεχίσω να παίζω , να κάνω χαβαλέ, να φοράω τα σκουλαρίκια μου , να κοροιδεύω τη ζωή και το ξεπούλημά της στην εμπράγματη τυπικότητα....Κι ας νομίζεις πως επειδή έχω στιγματίσει το κορμί μου σημάινει κάτι.....Μια ιδιοτροπία απλή τα στίγματα....Και θα συνεχίσω να το κάνω..Οσο αντέξω κι όσο θελήσω...
Μα τούτη την ώρα που γράφω μέσα μου αυτή η θάλασσα έχει αγριέψει..Η αλμύρα της στεγνώνει τα χείλη μου και βασανίζει το λογισμό μου και αυτό το μικρό και αθώο μέρος που έχει μείνει στη καρδιά μου για κάποια ξεχωριστή...Δεν ξέρω κατα πόσο θα παραμείνει ή θα πεθάνει κι αυτό ...Είναι κάτι σαν τις νεράιδες αυτό το μέρος μέσα μου ..Που όπως λέει ο μύθος οτι έχουν εξαφανιστεί γιατί έπαψαν οι άνθρωποι να πιστεύουν σε αυτές...Ετσι κι αυτό το μέρος μέσα μου σιγά σιγά φθίνει...Μικραίνει κι άλλο...Συρρικνώνεται και αρχίζει και ξεθωριάζει...Ωσπου μια μέρα θα εξαφανιστεί και σε κάποια Δύση τυχαία μάλλον θα τα ξιδέψει...
Η επιστροφή είναι που πονάει μάτια μου ....Αυτή η επιστροφή είναι που πονάει το μέσα μου ...
Καληνύχτα.... " ...

Οταν Τα Φαντάσματα Σε Γυρίζουν Στη Σιωπή

Πάντα σε τούτο το κύκλο θα γυρνάμε ....Πάντα κάποιον θ αφήνεις και πάντα κάποιος θα σε αφήνει ...ΠΟλλοί ξεχνούν...Πολλοί θυμούνται μονάχα ότι θέλουν να θυμούνται...Είναι η ανθρώπινη φύση τέτοια τελικά που σε κάνει να κρύβεσαι και μια παράσταση να δίνεις χειροκροτώντας μονάχα εσύ τον εαυτό σου ...ΜΙκρέ και άπιστε... Τα θαύματα πια σε αυτόν τον πλανήτη έχουν λιγοστέψει ...Δεν το βλέπεις διάχυτα στο παρελθόν ; στο μέλλον ; στο ίδιο το παρόν που αναπνέεις...Καίς τα πνευμόνια σου καθημερινά με το σάπιο καπνό που εισπνέεις και στα δάχτυλα τ αποτυπώματα που μάτωσαν τώρα αχνοφαίνονται μονάχα στους τοίχους και σιγά σιγά θα σε ξεχάσουν κι αυτά....Είναι και οι μέρες τέτοιες μικρέ μου...Τώρα που πρόδίδουμε εαυτούς κι αυτάδελφους... ...Χάνονται όλα και γίνονται κρυστάλλινες σιωπές τις νύχτες που μαζεύεις τα κομμάτια σου για να τα ''διασκεδάσεις'' ξανά την επόμενη ημέρα...
Σιωπή...
Είναι οι βραδιές μου περίεργες κάθε φορα που τα φαντάσματα με ψάχνουν μέσα στη σιωπή..Κι αυτοί οι πόνοι στην πλάτη μ έχουν κουράσει...Δεν είμαι αδύναμος...Πραγματικά...Προσπαθώ να τα αποτινάξω απο πάνω μου σαν κακούς χρησμούς που έχω επωμιστεί να κουβαλώ για όλη μου τη ζωή...Αλήθεια πόσα μου έχουν πάρει ;;;Κάθε μια με το τρόπο της...Γυναίκες τυφλές...Γυναίκες΄με λάγνα λόγια που με μέθυσαν μόνο για λίγο...Και τα τραγούδια μου είναι θλιμμένα απο τότε...Κουράστηκα...Οχι ένας πολεμιστής ποτέ δεν κουράζεται...Ισως χαράκωσαν το πρόσωπο και το σώμα μου τόσο πολύ που αγνώριστο μου μοιάζει μπροστά στον κέδρινο καθρέφτη...Εγκαύματα,μάτια χωρίς λάμψη ,χέρια στιγματισμένα απο μελάνι και απο χρόνο....Δεν ξέρω αν πια μπορώ να αποζητήσω τον Εναν Ανθρωπο στη ζωή μου...Δεν ξέρω αν έχω να δώσω...Αν έχει μείνει τίποτα αλώβητο μέσα μου που να μην ''εκπορνεύθηκε'' στο τέλος... Και πάντα έχω τα φαντάσματα ν ακούν τα λόγια μου...
Δεν έχω παραιτηθεί...κι όμως εκεί οδεύω....Μια τελευταία προσευχή...Κι ας ελπίσουμε Κάποιος να με ακούσει....

Στο Αίμα μου Σαν Αίμα Κυλάς Κι Εσύ...

Το τελευταίο καιρό σ’εχω παραμελήσει...Ισως χάθηκα κι εγώ στη φαυλότητα του ''κυνηγάω τα όνειρα μου''...Μα σου χρωστώ μια μικρή εξομολόγηση κι εσένα..

12 χρόνια μας χωρίζουν μα η αγάπη που μας ενώνει μας φέρνει τόσο κοντά που λέω πως δεν είναι δυνατόν να ζω μια τέτοια σχέση..Αδερφέ μου σε νιώθω...Σ αγαπώ και στο αίμα μου σαν αίμα κυλάς κι εσύ...Στις φλέβες μου να ξέρεις ο κάθε χτύπος της καρδιάς μου μιλάει για σένα...Μου θυμίζει πόσο τυχερός είμαι που έχω εσένα για αδερφό στο πλάι μου...Αλήθεια γιατί μ’αγαπάς τόσο ;;; Γνωρίζω πως έχεισ περάσει δύσκολα στη ζωη σου..ΜΙα ζωή που σε ''σταυρώσαν'' αρκετοί , που σε ρίξανε , που σε τιμώρησαν για τις δικές τους αμαρτίες...Αλλα είμαι υπερήφανος για εσένα..Πραγματικά...Είσαι πλεόν πατέρας..Μα να σου πω ην αλήθεια...Μακάρι να μπορούσα να είχα εσένα για πατέρα...Είσαι ένα σημάδι στη ζωή μου σαν τα στίγματα που έχω πάνω στο κορμί μου και δεν θα φύγουνε ποτέ...Είσαι παράδειγμα και ξέρω πως δεν θα φτάσω ποτέ την καλοσύνη της ψυχής σου...Γι αυτό και είμαι τόσο υπερήφανος για εσένα...Και χαίρομαι που έχεις επίλέξει μια ''Βασίλισσα'' δίπλα σου...Σας καμαρώνω που σας έχω δει να περνάτε τόυς προσωπικούς σας άθλους προσπαθώντας να βρείτε την δική σας Ιθάκη...Να ξέρεις πως και τον ''Μονομάχο'' μου αγαπώ πολύ..Αίμα μου κι αυτός...Μόνο μια υπόσχεση μπορώ να σου δώσω...Πως στη ζωή του θα είμαι δίπλα του και θα του περάσω μόνο μια κληρονομιά απο μέρους μου..Αυτή της Τιμής και της Οικογένειας...

Και κάτι ακόμα...Θα σου θυμίσω αυτό που σου είχα πει...Αν βρισκόμουν ποτέ σ ένα γκρεμό κι έπρεπ εναν απο τη φαμίλια μου να σώσω αυτός θα ήσουν Εσύ..Είναι σκληρό μα για μένα είναι η αλήθεια...Σ αγαπω...Είσαι ο αδερφός μου ....Κι η κατάρα μας είναι μια...Οτι είμαστε μια ψυχή ...Σε δύο σώματα....

...Οταν Θυμάσαι Στη Βροχή...

Είχα βάλει τραγούδια που ταιριάζουν στη βροχή...Καθώς οι σταγόνες ξέπλυναν τα όσα ο δρόμος είχε δεί, κάτι καινούριο, κι όμως τόσο συνηθισμένο, συνέβη καθώς σιωπούσα στις σκοτεινές γωνιές του δωματίου...Κι εκεί που στοχαζόμουν( μια απλή ιδιοτροπία η σκέψη τελικά) οι Μύθοι του παρελθόντος ξύπνησαν κι αφέθηκαν να ταξιδεύουν πάνω στους τοίχους(κιτρινιασμένοι κι αυτοί μετά απο τόσο καπνό) κι αποτυπώματα αφήσαν..Τα χέρια μου θυμούνται το κρύο μάρμαρο που πάνω του ιδρώναμε με τον χορό του δρόμου και γιορτές της εφηβείας ξεκινούσαν τισ βραδιές που άλλοι κρυβόντουσαν επιμελώς πίσω απο τις κουρτίνες ή ''διασκέδαζαν'' τον έρωτά τους σε τυχαίες λάγνες προσδοκίες...

Ο γιακάς του πουκαμίσου μου με πνίγει λίγο σήμερα μπορώ να πω. Σιδερωμένο τέλεια και η μυρωδιά του μεθυστική...Μέσα στο καθωσπρεπισμό του γραφείου οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν τον προορισμό τους, ούτε καν ποιοί στο διάολο είναι. Πόσο με θλίβει αυτό!!!Να μένεις ανεκπλήρωτος στα 35 σου , ακόμα και στα 40 σου...Πόσο δύσκολο να είναι άραγε; Είμαι καλά!Κι ας νομίζεις πως είμαι μελαγχολικός...Είναι μια όμορφη μελαγχολία όμως...Τα στίγματα ( θα με θεωρείς υπερβολικό που πάντοτε τα αναφέρω μα τα αγαπώ πολύ που ''στολίζουν'' το ''σαρκίο'' μου ) τα νιώθω να ''καίνε'' το κορμί μου σαν να θέλουν να μου υπενθυμισουν να μην γίνω ποτέ σαν αυτά τα πρόσωπα που βλέπω καθημερινά. Χαίρομαι που τα έχω πάνω μου κι ας με κρίνουν ως περιθωριακό κάθε φορά που τυχαίνει να εμφανιστούν ή ακόμα κι όταν το βλέμμα μιας γυναίκας είναι στο '' ναι μεν μου αρέσεις αλλά πώς να σε παρουσιάσω στο κύκλο μου '' ;;;;; Γελάω εγώ με αυτά....Γλυκιά μου τον κύκλο σου να τον χαρείς και να ζήσεις όμορφα μέσα στην αιθάλη σου...Ζήσε στο πλαστικό σου κόσμο..Εγώ ;;; Ενας απλός ονειροβάτης της πραγματικότητας είμαι...Οι ''αλήτες'' σαν κι εμένα είναι τελικά καλά παιδιά...Πώς να το π’ω αλλιώς ;; Το ''καλό παιδί'' πάντα με ενοχλούσε...Αλλα δεν βρίσκω κάτι καλύτερο πος το παρόν...Λοιπόν μικροί μου το θέατρο ξεκινά και σήμερα..Στη παράσταση που σας δίνω καθημερινά...Οχι γιατί είμαι κάλπικος αλλά γιατί δεν θέλω να δείτε...Τα μέσα μου είναι γι αυτούς του ''αλήτες'' εκει έξω που με συντροφεύουν στη ζωη...Adios Amigos!!!!!!

Απο τη Ζωή σου , Ζωή μου έδωσες....

Σήμερα γιορτάζει ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου...Η μητέρα μου..Αυτή η γυναίκα με τισ ρυτίδες στο πρόσωπο που εγώ τις δημιούργησα με τις αταξίες μου και με την σπιρτάδα των χρόνων της εφηβείας μου....Πάντα ένας ευθραυστος βράχος στη ζωή μου ήσουν και είσαι... Και μακάρι να σε έχω για πάντα (κι ας μου φύγεις κάποια στιγμή )... Σήμερα λοιπόν σου χρωστώ μια μικρή εξομόλογηση...Οχι για να με συγχωρέσεις για κάτι...Γιατι ξέρω πως πάντα με συγχωρούσες την ίδια στιγμή που με κοίταζες στα μάτια ...Ετσι είναι..Η αγάπη της μητέρας ξεπερνά τα πάντα...

Την αυγουστιάτικη εκείνη νύχτα που ζωή μου χάρισες μές απο την ζωή σου , αναδύθηκα σαν μικρός Ποσειδώνας στη θάλασσα του Χρόνου και τώρα γράφω τη δική μου ιστορία μέσα Του....Την αγάπη σου πως να διαπραγμευτείς ? Ποτέ δεν θα γίνει αυτό και το ξέρω...Για πόσα να σου μιλήσω και να σου πω ???Μονάχα εδώ μπορώ να αφήσω μερικές αράδες γιατι ίσως να μην έχω τα κότσια να σου πω την ζωή μου και όλα μου τα λάθη..Που αν δεν είχα εσένα, τη μορφή σου να με κάνει πως πρέπει να προσπαθήσω για κάτι καλύτερο, υθα είχα καταλήει κι εγώ δεν ξέρω που...Ισως με ''βελόνες'' να κένταγα τα ''όνειρα'' μου , ίσως να είχα χαθεί σε μιας στροφής τη ''πουτάνα'' την στιγμή όταν χιλιόμετρα της μηχανής χτύπαγαν κόκκινα. ίσως ακόμα και να ήμουνα λένας άνθρωπος ξεδιάντροπος και κακος..Αλλα μου έμαθες ν' αγαπώ τους ανθρώπους , να τους σέβομαι, να σέβομαι τη γυναικεία παρουσία , ν αγαπώτα ζώα που με στοργή περιτριγυρίζουν τον ανθρώπινο βίο...Πώς να ξεχάσω τα δάκρυά σου και το πόνο που ένιωθες όταν ο ''Αλήτης'' ο σκύλος που σε ακολούθαγε στη δουλεια κι εμένα στο σχολείο π'έθανε απο φόλα..Που είχς βγεί στους δρόμους να ψάχνεις αυτόν τον ''πούστη'' που του χάρισε τον επιθανάτιο ρόγχο..
Ακόμα κι εμένα μ αγαπάς...Εμε΄να τον μικρό σου ''αλήτη'' ,με τα στίγματα στα μπράτσα και στο στήθος που πόνεσες πιο πολύ 'οταν τα είδες πάνω μου παρά εγώ που τα κάρφωσαστο κορμί μου ..Πως να ξεχάσω που μου είπες όταν είδες πως τα γράμματα που έχω κάτω απο τον άγγελο μου είναι τα δικά σας αρχικά..Είπες : "Αγάπη μου δεν έπρεπε να πονέσεις για να βάλεις τα ονόματά μας πάνω σου...Μας αρεκί να μας έχεις απλά στη καρδιά σου'' ... Ναι έχω δακρυσει που σε έχω δει λυπημένη για τη ζωή που δεν διάλεξες..που εμείς με την γέννηση μας σου επιβάλλαμε..ξέρω πως θα έιχες πετάξει καιρό τώρα..αλλα βλέπεις η ανάγκη να γινουμε εμείς άνθρωποι σ' έκανε να μείνεις καθηλωμένη στη Γη...
Ο ''αλήτης'' σου να ξέρεις σε σκέφτεται κάθε φορά..Οπως λεει και ο Καββαδίας ...μονάχα η μάνα σου σε θυμάται σε τούτο το ταξίδι του χαμού...Ετσι είναι..Είσαι ο φάρος μου ...ΝΑ το ξέρεις αυτό..Ξέρω πως σ έχω στεναχωρήσει πολλές φορές..Κάθε φορά που γύρναγα με ματωμένα χείλη επειδή κάποιος νταής είχε εναποθέσει τη γροθιά του πάνω τους..Κάθε φορά που τσακωνόμουν με τον πατέρα μου κι άκουγες τις φωνές κι απο μια απλή γυναλικα γινόσουν μια Λέαινα και με υπερασπιζόσουν..Συγγνώμη που ερχόσουν στο σχολείο κάθε φορά που έπαιρνα αποβολή κι ένιωθες ή μάλλον φοβόσουν το πού θα καταλήξω...Αλλα μέσα σου ήξερες πως μου είχες δώδει αρχές κι ένα πεπρωμένο με περλίμενε μεγάλο...Που σε ξύπναγα στις 3 η ώρα μετ'ά τα μεσάνυχτα για ν ακούσεις ένα,δυο,τρία,τέσσερα ποιήματα που έτυχε να γράψω εκείνη τη μέρα ...Η ακόμα και τα τραγούδια που ηχογραφούσα..Σε ενοχλούσε αυτο το ''ντάπα ντούπα'' που έφτιαχνα..αλλα εκεί..ήθελες να το ακούσεις...Πόσα ακόμα να πω...Αλλα να ξέρεις και να θυμάσαι αυτό το τελευταίο....Το οτι μεγάλωσα κι έγινα άνδρας το οφείλω στο πατέρα μου...Μα σε εσένα οφείλω κάτι άλλο..Εσύ με έκανες Ανθρωπο..Κι αυτό αξίζει πανω απο όλα..Σ αγαπω...Για πάντα..Και για όλα....Καληνύχτα μητέρα..

Τώρα που Ξημερώνει....

Εχω γεμίσει μ' αρκετό καπνό το δωμάτιο μου ενώ η μουσική της εφηβείας μου σιγοπαίζει στα ηχεία του σκουριασμένου μου υπολογιστή... Τα μάτια μου αν και κλείνουν δεν μπορώ να κοιμηθώ..Προσπαθώ να σκορπίσω τις αναμνήσεις μου , λίγο να με αφήσουν να ξεκουραστώ χωρίσ να θυμηθώ και χωρίς να σκέφτομαι...Συσκότιση...Τίποτα απο αυτά δεν γίνεται..Ο Ανθρωπος είναι φτιαγμένοσ να θυμάται και να σκέφτεται.Ακουω τον ήχο της σφαίρας που παίζει σαν μοθσική στ' αυτιά μου..Θέε μου! Πού βρίσκομαι..Τώρα που Ξημερώνει..Σε ποιάν αλάνα πάλι χτυπάω τα γόνατα μου ? Σε ποιανού εφηβικού μου έρωτα ξανά την αγκαλιά δακρύζω.Σπάνια αφήνω τα δάκρυα να κυλούν στο πρόσωπο μου. Τα κρύβω επιμέλως μέσα σε λαβύρινθούς απο λέξεις και σχήματα..Σχήματα περίεργα που σαν ζωντανεύουν είναι κάθε δαίμονας που συναντώ τις νύχτες..Μα δεν θα ενδώσω,Ποτ'ε δεν θα πω παραιτούμαι.Οπως κι εσείς ... Χαρακώστε μο θτο πρόσωπο.Χαράξτε το βαθιά..Τί κι άν μου κάνετε το πρόσωπο αγνώριστο ?Εδω στη ψυχή μου τα έχω όλα και ότι κι αν μοθ φανερώσετε μπροστά μου, στήθος και χέρια θα προτάξω..Εδω ,πάνω στο μέρος της καρδιάς που έχω στιγματίσει με μελάνι το κορμί μου, κάρφωσε ότι θες..Κι ας τρέξει αίμα,κι ας σταματήσει να χτυπά...ΟΙ ιδέες και οι σκέψεις δεν πεθαίνουν κι αυτες κανείς δεν μπορεί να μου τις πάρει..Τις αλυσίδες που μου έχετε φορέσει για μένα δεν μετράνε..Είμαι ελεύθερος...Δεν φοβάμαι να σε αντικρύζω..
Καλήνυχτα μικρέ μου εαυτέ..Στην επόμενη Μάχη...Μαζί..ως το τέλος

http://www.box.net/files#0:f:14760088

Τωρα που οι Ραψωδοί Προδώσαν Το Χριστό...

...Σκάστε! Γραμματείς και Φαρισαίοι...Προδότες...Ανθρωποι που άνθρωποι δεν είστε...θα σας θυμήσω μια ιστορία που χρόνια έχετε ν ακούσετε ή μάλλον τα ψεύδη σας κι εσείς οι ίδιοι εχετε πιστέψει...
Βλεπω ρασοφερεμένες έχιδνες αυτο το καιρό να καλούνε με ψευδαισθήσεις το ''ποίμνιό'' τους να προσκηνύσουν τον Θεάνθρωπο..Αυτόν που εσταυρώθη για χάρη του ανθρώπινου γένους...Μα οι ίδιοι τον σταυρώνουν εδώ και 2000 χρόνια χωρίς καθόλου ντροπή και τύψεις.Αγία Γραφή η πυξίδα μας λένε για το Παράδεισο που μας προσφέρουν.. Μα ποιός τα πιστεύει αυτα;!!!!! Είναι δυνατόν να ακολούθησω τους ιερείς που πιστεύουν σ’εναν θεό εγωϊστή ; σ έναν θεό που μέσα στο ιερό δεν αφήνει να εισέλθουν οι γυναίκες ; Που τιμωρούνται κάθε φο΄ρά που δεν μπορούν να λάβουν τη Θεία κοινωνία γιατί έτυχε να έχουν την έμμηνο τους ρύση ; πώς γίνεται να αποκλείεις τη Γυναίκα , αυτή χαρίζει ζωή και ανάσα σε σύμπραξη με τον σύζυγό της ... Ναι μην κρίνεις ίνα μην κριθείς θα μου πείς .... Αλλα δεν κρίνω...Δεν κατηγορώ κανέναν ..Δεν ψάχνω τον ένοχο..τον έχω βρεί ήδη..Ολοι αυτοί οι μετέπειτα του Χριστού που βρήκαν την ευκαιρία να βγούν απο την αφάνεια και να ιδρύσουν εκκλησία και να μην ξεχαστούν στο πέρασμα του χρόνου...
Δεν χρειάζεται να με κοιτάτε κάπως...Το γνωρίζω απο πρώτο χέρι πως είμαι ο πιο ''αμαρτωλός'' επάνω στον πλανήτη.Μα αυτέσ οι αμαρτίες είναι που με εχουν κανει να ζω τη ζωή μου.γι αυτό μας εδόθη το δώρο της Ζωής..Για να το γευτούμε και μέσα απο τη ζωή ,ζωή κι εμείς να δώσουμε...Γι αυτό λοιπόν στο Θείο Δράμα που το καταντήσατε Θεία Κωμωδία μέρος δεν θα πάρω.Κι ούτε πρόκειται ποτέ το ''σάπιο'' χέρι σας να προσκυνήσω..Μονάχα εάνα σταυρό μια Πέμπτη θα ασπαστώ και τον δικό μου θα συνεχίσω να σηκώνω...Και στο πρόσωπο του Χριστού έχω ΄βρεί κι άλλα πολλά ...Να σας θυμίσω μόνο ένα...τον Σωκράτη...κι αυτό σας φτάνει...
Γι αυτό ηθικοπλάστες και δήθεν ''αγίους'' ανθρώπους δεν θέλω να γνωρίσω...Θυμάμαι μόνο μια κουβέντα κι αυτό σας καταρρίπτει όλο το οικοδόμημά σας ή αλλιώς τη ''μπίζνα'' που χετε στήσει...''Σήκωσε μια πέτρα και θα με βρείς εκει..Σήκωσε ενα κομμάτι ξύλο και θα είμαι παρών''...Απο τα άλλα ευαγγ΄λια που οι '' Μεγάλοι'' και ''Σπουδαίοι'' Ιεράρχες τ αποκήρυξαν γιατί στην ''Αλήθεια'' που θέλανε να χτίσουν δεν ταίριαζαν πολύ..
Επιστροφη.....

Το Γελοίον του Έρωτος

Οποιος και να σαι μ' ακούς ? Είναι ένας ψίθυρος δικός μου σ' αυτό το ψηφιακό μου ξέφωτο , μια σιωπή που πίσω μου κάπου θέλω ν' αφήσω...
Εχω δει ερωμένες να πέφτουν γυμνές σε λάγνα κρεβάτια που με ψεύτικες υποσχέσεις έριξαν..
Εραστές δακρυσμένους να ζητάνε πίσω το κορμί που με γητειές τους μάγεψε και τώρααπόκληροι ονείρων θυμίζουν στο δρόμο...Κι όμως ο έρωτας δεν είναι αυτός μικροί μου φίλοι...Τουλάχιστον για μένα!!!
Ο έρωτας δεν είναι ανταλλαγή υγρών μέσα σε ξέφρενα καλοκαίρια, δυο κορμιά μια βροχερή νύχτα,ένας φαλλός μέσα σ' έναν κόλπο.Κάποιοι τον κατάντησαν φθηνό όπου η απιστία χωρά κι η προδωσία..
Στις μέρες μας άνδρες και γυναίκες απιστούν για το γαμώτο της υπόθεσης...
Οι άνδρες για να φανούν μάγκες στη παρέα τους εξιστορώντας τη δόξα της προδωσίας τους και ν'αναπληρώσουν το χαμένο τους ανδρισμό...
ΟΙ γυναίκες λόγω της υπερβολικής ματαιοδοξίας τους και της φιλαρέσκειά τους που περιοδικά δημιούργησαν στον ψεύτικό τους κόσμο...Πόση φτήνια υπάρχει απόψε ???
Μα κι εγω που σας μιλώ έχω αρκετές φορές σε άνομα κρεβάτια ξαπλώσει και σε γιορτές μιας νύχτας.Αλλα πάντα αναζητουσα την ολοκλήρωσή μου ως α΄νθρωπος.
Μικροί μου ο έρωτας δεν είναι μόνο βόλτες χεράκι χεράκι , πίνοντας espresso στο Κολωνάκι και ψώνια στην Ερμού.Μα μια διαδικασία εξαγνισμού και αφοσίωσης.Δοκιμή των ορίων και των αντοχών του ανθρώπου κι όχι ένα θέατρο πνιγμένο στην τυπικότητα των σχέσεων.Το ''Εμείς'' αγγίζει το θείο.Ενα μαγευτικό ταξίδι είναι στο εσώτερω εγώ του καθενός...
Βλέπω το κόσμο να παραμένει ανώριμος , μικρά φοβισμένα παιδιά κλεισμένα στο αυτιστικό εγω τους μακρια απο τα θέλω τους...
Ο άνθρωπος δεν μετριέται σ' ευρώ ,σε ώρες συνύπαρξης και σ' αποστάσεις.Αλλα σε ουσία, ψυχή κι αισθήματα.Εχω δει σχέσεις να πνίγονται γιατί τους χωρίζουν μοναχά 300 χλμ και το κάνουν να φαντάζει λες και βρίκονται ο ένας στη Γη κι ο άλλος στη Σελήνη.Εχω δει σχέσεις να τελειώνουν άδοξα γιατί τελικά η φορολογική δήλωση ήταν κατωτερη των προσδοκιών κι έτσι κινούν γι άλλες τσέπες πιο γεμάτες κι ονειρικές...Οταν ερωτεύεσαι δεν μπαίνεις σε ψευτοδιλήμματα.Δεν θαμπώνεσαι ούτε απο ευρώ ούτε απο λάγνα σώματα ούτε απο αποστάσεις.Οσοι μπαίνουν τότε είναι πολύ μακριά απο αυτό που ε΄γω έρωτα ονομάζω...Γιατί πολυ απλά η ψυχή δεν αγοράζεται.
Στις μέρες μας αγγίζουμε μονάχα την άβυσσό μας, αυτό που μας αποξενώνει απο τους εαυτούς μας..,Κάποιος σοφός είχε πει να ναι μακρύς ο δρόμος για τη προσωπική μας Ιθάκη.
Μα εμείς επιλέγουμε να παραμένουμε στη Χώρα των Λωτοφάγων και να μεθαμε με ψευδαισήσεις.Ο χρόνος καθορίζει την ουσία κι η ουσία τον χαρακτήρα.Σημασία δεν έχει αν το κάνουν όλοι ή κανένας..Μην συμπαρασύρεσαι απο το πνεύμα της εποχής...
Μην κοιτάς την άκρη του κύματος μονάχα.Γιατι έτσι θα μείνεις για πάντα στην ακτή και δεν θα ταξιδέψεις ποτε.Κοίτα τον ορίζοντα και τ΄αστέρι σου θα σε οδηγήσει στην αλήθεια...Στην δική σου Αλήθεια..........!!!!!!!!!!!!!

...Περιμένοντας Τη Βροχή...

...Εχω κλείσει τα μάτια..Ακούω τα σύννεφα να περπατούν αργλα πάνω στην ουράνια σφαίρα που κινούνται...Μια άπειρη κίνηση στο άγνωστο...Εκεί όπου κάποιοσ αφιλόξενος άνεμος θα σιγοντάρει τούτη την άτακτη φυγή.Είμαι εδώ! Κι όμως θέλω τόσο πολύ να φύγω...Περιμένοντας τη βροχή κοιτάζω ασθμαίνοντας εικόνες π.ανω στο τζάμι των αναμνήσεων μου..Βλέπω πρόσωπα που έχουν φύγει σαν ταξιδιάρικα πουλιά,σαν τυχοδιώκτες σε κάποιο άγνωστο...Αλλοτε γυναίκες εμφανίζονται που πέρασαν για μια στιγμή απο τη ζωή μου κι άλλοτε μικρές όμορφεσ στιγμ΄ςσ με φιίλουσ και παρέα λίγο κρασι και κάτι νότες να μας συντροφευουν...Τι ωραία που μυρίζουν τα εφηβικά μου χρόνια...Ακόμα κι αν έχουν μυρωδιά απο αποτσίγαρα , αλκόολ και φθηνά γυναικεία αρώματα...Μα εγώ μυρίζω λεβάντα και γιασεμί, κανέλα και βανίλια , σιωπή και ρόδα....
Περιμένοντας τη βροχή να ξεπλύνεο κάποιες απο τις αμαρτίες μου μένω σε αυτό το δωμάτιο..
Δεν θα αλλάξω ποτέ...Οτι κι αν γίνει...Ακόμα κι αν βάλω κουστούμια , γραβάτες και το ακριβό μου ρολόι θα αστράφτει στο φως...Ενας αλήτης δεν ξεχνάει ποτέ απο που ήρθε/.....