Θα με Ακούσεις ;

Μια επιστολή



Μόλις έλαβες μια επιστολή... Μην την διαγράψεις! Μην την χλευάσεις πριν καν την διαβάσεις. Είναι ενός αγνώστου η σκέψη που γέμισε τόσο πολύ το μυαλό του, που ζητάει να αφεθεί σε κάποιο χαρτί ή ακόμα και σε κάποιο ηλεκτρονικό ταξίδι. Είναι το δικό μου μήνυμα στο μπουκάλι σε αυτή τη θάλασσα . Κι εσύ μάλλον ο άτυχος που θα το διαβάσεις...Αν θέλεις βέβαια... Κι αν το αντέξεις...
Είκοσιτέσσερις χειμώνες τώρα περπατώ σε αυτή τη θάλασσα και σαν μικρός Ποσειδώνας προσπαθώ να γράψω την ιστορία μου σε αυτόν τον τόπο που λέγεται Ελλάδα ( ή μπορείς ακόμα να την αναφέρεις ως Κλεπτομενιστάν, Χαϊβανιστάν, Λαμογιονιστάν και ότι σύνθετο μπορεί να σκαρφιστεί ο νους σου ). Γεννημένος μιαν όμορφη αυγουστιάτικη μέρα ,λογικά, συνοδευόμενος απο όνειρα και μια Μοίρα που θα την έπαιζα στα «ζάρια» ( ή καλύτερα θα την έπαιζαν άλλοι στην θέση μου ).
Κάθομαι στο δωμάτιό μου και βλέποντας πως οι τοίχοι του μεγαλώνουν συχνά τα βράδια και με κλείνουν σε τούτο το τελευταίο οχυρό μου, συνειδητοποιώ πως κουράστηκα να βλέπω στο «τηλεκούτι» τόσο καιρό τα καμώματα όλων αυτών που ξεπουλάνε σιγά σιγά ότι όνειρο κι αν έχει κάνει η γενιά μου ( μα και οι προηγούμενες) για το αύριο. Αυτά τα όνειρα που τα κάνεις σε κάποιο ηλιοβασίλεμα αγκαλιά με τη κοπέλα σου. Αυτά τα όνειρα που αναζητάς το φώς τους ενώ βρίσκεσαι κλεισμένος σε κάποιο κελί για τις ιδεές σου. Αυτά τα όνειρα που δεν έχουν τιμή, δεν έχουν υποχθόνιες βλέψεις ούτε βίλες σε κάποιο καλό προάστιο. Δεν ξέρω απο αυτά να σου πώ την αλήθεια μιας και μεγάλωσα ανάμεσα σε τσιμέντο και σε γκρίζες ταράτσες.
Τί μένει να ξεπουληθεί ακόμα ; Τί πιστεύεις εσύ ;
Δεν ξέρω να σου πω για πολιτική. Γιατί δεν έχω δει και μεγάλες διαφορές απο τη μιαν άκρη στην άλλη. Το μόνο που ξέρω να σου πω είναι πως μονάχα όνειρα κι ελπίδες καταστρέφουν. Σ’ αυτό το τόπο μονάχα δυο Οικογένειες ( καλά κατάλαβες. Με την μαφιόζικη έννοια το γράφω ) βλέπω να κυβερνούν μισό αιώνα τώρα. Κι αυτό το δέχτηκα. Όπως το δέχτηκαν και οι γονείς μου και οι παππούδες μου. Τρείς γενιές εκδημοκρατισμένη μοναρχία με εναλλαγές έτσι για να σπάει και η μονοτονία βρε αδερφέ!
Να έχει και λίγο σασπένς σαν τις κακοφτιαγμένες χολυγουντιανές ταινίες γεμάτες διαφθορά, sex, ναρκωτικά και βία.
Στα έξι μου χρόνια με έβαλαν σε κάποιο σχολείο να μάθω αυτά τα σημάδια στο χαρτί που είναι οι κραυγές που αυτή στη στιγμή σου βγάζω σε αυτή την επιστολή, και να μάθω σιγά σιγά τους κώδικες για να επικοινωνώ με τους γύρω μου. Άσχετα αν με θέλουν φιμωμένο σε μιαν άκρη να παριστάνω τον αρχαίο δεσμώτη του Σπηλαίου.
Στα δεκατρία μου με τοποθέτησαν σε γκρίζα σχολικά κτίρια , ετοιμόρροπα , στολισμένα με πανέμορφα κάγκελα για να με προστατεύουν απο το Κακό που κυκλοφορεί εκει Έξω... Ίσως μάλλον θέλανε να συνηθίσω στην ιδέα πως θα φυλακίζουν και τη σκέψη μου κάνοντας με ανδρείκελο τους και πως θα αγωνίζομαι όχι για μια καλύτερη ζωή αλλά για μια καλύτερη σύνταξη.
Τα χρόνια και οι τάξεις περνούσαν και αισίως έφτασα και στο λύκειο. Εκεί λοιπόν θα έπαιρνα και τις πιο βαθιές και ουσιώδεις γνώσεις για τη συνέχεια στην ενήλικη ζωή μου. Το πώς να μην ορθώνω το αναστημά μου μπροστά στην αυθεντία του καθηγητή γιατί θα τιμωρηθώ κι αν ποτέ εκδήλωνα κάποια διαφορετικότητα θα ήμουν δακτυλοδεικτούμενος , στιγματισμένος με ένα πύρινο σημάδι στο μέτωπο όπως οι δούλοι σε κάποια αρχαία χρόνια. Μια προετοιμασία για το φιμωμένο μας αύριο αδερφέ μου. Ακόμα έμαθα πως ο συμμαθητής μου , με αυτόν που θα πήγαινα πενταήμερη, με αυτόν που θα ερωτευόμασταν την ίδια περίπου εποχή, αυτόν που θα βοηθούσα αν έπεφτε ή ακόμα μπορεί και να είμασταν δίπλα δίπλα στο γραφείο του διευθυντή να κοιταζόμαστε και να χαμογελάμε γιατί είχαμε στη πλάτη μας δυο μέρες αποβολή για κάποια σκανταλιά μας. Αυτόν λοιπόν τον συμμαθητή μου τον παρουσίασαν αντίπαλο στων Ιδεών τους την Παλαίστρα και πώς έπρεπε να τον ξεπεράσω σε γνώση και αξία γιατί μπορεί να μου έπαιρνε τη θέση σε κάποιο Πανεπιστήμιο... Κι έτσι θα έχανα την ευκαιρία η μητέρα μου να υπερηφανευτεί στις φίλες της πως πέτυχα στη ζωή μου. Αλλα τί να το κάνεις ;;; Καλύτερος Άνθρωπος κατάφερα να γίνω ;;; Αυτό πρέπει να αναρωτιέμαι...Κι Εγώ...Κι Εσύ...
Ξέρω ίσως σε έχω κουράσει... Αλλα άκουσέ με ! Ίσως βρείς κι εσύ κάποια κραυγή σου εδω μέσα...
Κατάφερα και πέρασα στο Πανεπιστήμιο. Τη πρώτη μέρα αντίκρυσα πολιτικές νεολαίες να μπροστάρουν τα πιο διαλεκτά κορίτσια τους για να προσελκύσουν νέους στρατιώτες και τα πιο «ρωμαλέα παλληκάρια της φακής» για να τραβήξουν νέες λολίτες που θα καταλήξουν κι αυτές μια όμορφη βιτρίνα για τα συμφεροντα τους.
Είδα «χρωματισμένες αυθεντίες» ( πότε κόκκινες, πράσινες, μπλέ, τυρκουάζ και μπορδοροδοκόκκινες) να μου διδάσκουν Ηθική και Χαρακτήρα... Που όμως ο βαθμός μου θα κρίθεί αναλόγως του υπερισχύοντος χρώματος στο τόπο αυτό ή και μέσα ακόμα στο χώρο του Πανεπιστήμιου. Νομίζω τα ξέρεις! Μην σε κουράζω με ασήμαντες λεπτομέρειες.
Μην το πετάξεις ακόμα! Ξέρω πως τα έχεις σκεφτεί κι εσύ. Το γνωρίζω! Ακόμα κι αν μέχρι εδώ με κοροϊδεύεις ως έναν ονειροπόλο μα και απαισιόδοξο άνθρωπο. Αλλα αν κοιτάξεις στον καθρέφτη ίσως το δικό σου πρόσωπο αντικρύσεις. Είτε έχεις ρυτίδες και η πλάτη σου πότε πότε σε πονά είτε είσαι έφηβος και νιώθεις την καρδιά σου να χτυπά δυνατά....Κάνε λίγο υπομονή...Σε παρακαλώ...
Και τώρα είμαστε εδώ... Μπροστά σε όλα αυτά που τα μάτια μας αντικρύζουν και τις ψυχές μας ρίχνουν πότε σε δύσβατα και σκοτεινά σοκάκια και πότε στην άκρη κάποιου πεζοδρομίου σαν ζητιάνοι ψάχνοντας για λίγα όνειρα. Ακόμα κι αν είναι σαν κάλπικες λίρες πεταμένες...
Παρακολουθώ ρασοφορεμένους ηθοδιαφθείροντες ιερείς να σταυρώνουν το Θείο Κορμί κάτι χιλιάδες χρόνια τώρα . Ράσα βαμμένα με αθώο αίμα, real estate αποχρώσεις και νύχτες σε ακριβά ξενοδοχεία με σαμπάνιες και χαβιάρι.
Πολιτικούς να τζογάρουν τις τύχες μας ( άσχετα το πόσο ηλίθιοι είμαστε κι εμείς οι ίδιοι και τους ανανέωνουμε το δικαίωμα να μας θωπεύουν κάθε τέσσερα χρόνια) και να βγαίνουν ώς υπόδειγμα πολίτη με ήθος και προσωπικότητα….Κι η φράση αυτή του Ισοκράτη με μια παραλλαγή απο εμένα ταιριάζει απόλυτα στους καιρούς μας :
«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολιτικούς να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την ανηθικότητα ως ευδαιμονία»... ( μην νομίζεις οτι κι εγώ είμαι κανένας άγιος, για να εξηγούμαστε.)
Παιδεία...Ήθος...Σεβασμός...Κοινωνία...Ορίστε κάποιες λέξεις...που τις βιάσαν αδερφέ μου. Κι εμείς ;;; Παρατηρητές σε αυτό το καρναβάλι των τρελών που ζούμε...
Ακου τη βουή απο τα φτηνά τραγούδια τους και τις πρόχειρες βαλμένες μάσκες τους.
Καθόμαστε σαν αιώνια καταδικασμένοι να κοιτάμε παθητικά τη παράσταση που μας δίνουν...Παρακολουθώ τις «σκληρές μάχες» που δίνουν οι «μονομάχοι» των συμφερόντων μας ενώ πίσω απο τις πλάτες μας σφίγγουν συνεταιρικά τα χέρια στην όμορφη μπίζνα τους. Οι εχθροί της ημέρας γίνονται αδέρφια μιας κι ανήκουν στην ίδια κορλεονέζικη σέκτα.
Σ’ αυτή τη μενεξεδένια πολιτεία που έχουν χτίσει αδερφέ μου να κρατάς πάντα τον καθρέφτη που την ασχήμια τους δείχνει κάθε φορά που τον στρέφεις εμπρός τους...
Εμείς δεν είχαμε Πολυτεχνεία για να προδώσουμε. Εμείς δεν είχαμε Εμφυλίους για να μοιρολογήσουμε τα πεπρωμένα μας. Μονάχα καρπούς έχουμε στα χέρια! Αλλά χώμα καθαρό να φυτευτούν Αυτοί δεν μας αφήσαν...
132585698...Δεν θέλω να είμαι άλλος ένας αριθμός...Μέσα στους πολλούς...Κι ούτε στο θάνατό μου να είμαι άλλη μια ημερομηνία...Ακόμα κι αν ξεχαστώ...Ακόμα κι αν δεν με θυμάται κανείς...Εγω θα είμαι αυτός που ήμουν...
Ξέρεις κάτι όμως ;
Ακόμα κι εδώ που αυτό το καρναβάλι χρόνια και χρόνια ταλανίζει αυτό το τόπο , σ’ αυτή τη γιορτή λοιπόν εγώ ,στην άκρη του πεζοδρομίου εκεί που ραγίζει το τσιμέντο , βλέπω έναν καρπό ν’ ανθίζει...Ακόμα κι εκεί που δεν θα κοίταγε κανένας...Εχει σπάσει το τσιμέντο που το εμπόδιζε και θα δείς τη μάχη του για να αγγίξει τον ήλιο. Ακόμα κι αν η σκιά απο τα ψηλά κτίρια που χτίσανε για να μας φυλακίσουν, το κυνηγά ήλιο να μην δεί, να μην γευτεί τούτη την Αλήθεια που σου γράφω (κι ας ήμουν κι εγώ κάποτε μέσα στο ψέμα τους χαμένος)... Αυτόν τον ανθό μην τον κόψεις...Μονάχα αν τον δείς κι εσύ δείξε τον και στους άλλους...Και σιγά σιγά όταν αρκετοί στρέψουν το βλέμμα τους εκεί, θ’ ανθίσει. Θα φουντώσει μέσα στο τίποτα και απο το τίποτα θα δώσει καρπούς και ελπίδα. Είμαι σίγουρος. Δεν χάθηκε τίποτα αδερφέ μου ! Ειλικρινά... Μην μένεις μονάχα στην ακτή την ώρα που σκάει το κύμα.
Κοίτα τον ορίζοντα κι ατσάλωσε σαγόνια για τις γροθιές τους...
Κοίτα τον ορίζοντα κι άνοιξε την καρδιά σου...
Κοίτα τον ορίζοντα κι άσε τον άνεμο από την Αλλαγή να μπει μέσα σου...
Κι εκεί που θα φυλάξεις τις δικές σου Θερμοπύλες πες μονάχα τούτα τα λόγια : «Τί κι άν μου κάνετε το πρόσωπο αγνώριστο; Εδω στη ψυχή μου τα έχω όλα και ότι κι αν μου φανερώσετε μπροστά μου, στήθος και χέρια θα προτάξω..Εδω ,πάνω στο μέρος της καρδιάς που έχω στιγματίσει με μελάνι το κορμί μου, κάρφωσε ότι θες..Κι ας τρέξει αίμα,κι ας σταματήσει να χτυπά...Οι ιδέες και οι σκέψεις δεν πεθαίνουν κι αυτες κανείς δεν μπορεί να μου τις πάρει..Τις αλυσίδες που μου έχετε φορέσει για μένα δεν μετράνε..Είμαι ελεύθερος...Μ’ ακούς ; »
Τώρα λοιπόν που με διάβασες μη το πετάξεις στο κάδο που θα συναντήσεις μπροστά σου... Άφησε το σε κάποιο τραπέζι ή δώστο σε κάποιον...
Να προσέχεις....


Μετα τιμής,
Αυτός Που Σου Μοιάζει