Το Καρναβάλι Των Τρελών

...Χτυπάει ο σκουριασμένος μεντεσές της πόρτας...Τούτη τη νύχτα που με ξυπνάνε οι εφιάλτες μου και στη δίνη τους αιχμαλωτίζουν το εγώ μου...
Στο διάβα μου τα προσωπα που βλέπω...Δεν έχουν εκφράσεις..Χαρακωμένα μόνο με εκείνο το σημάδι της συμβατικότητας...Σαν το δουλικό σημάδι στο μέτωπο απο πυρακτωμένο σίδερο , δείχνοντας τη παραίτησή τους...Τη παραίτηση απο το να είναι οι εαυτοί τους και να μην φοβούνται γι αυτό.
Συχνά πυκνά περπατώ σε αυτό το καρναβάλι των τρελών... Βλέπω τούτη τη γιορτή που στοιχειώνει του δρόμους που ονειρευτήκαμε...Ακούς Αδερφέ μου ?
Ακου τη μουσική τους...τα τραγούδια τους τα φτηνά και τα ξεπεσμένα...
Είχα πάρει κι εγώ μέρος σε εκείνη τη γιορτή. Ανδρείκελο μέσα στην ηχώ της πόλης. Ξεχνώντας το προορισμό μου...
Μα κάτι άνθισε μπροστά στο μονοπάτι μου. Ηταν ένας ανθός...Με λίγη βροχή πάνω του στην άκρη του τσιμεντένιου πεζοδρομίου...Εκεί που δεν θα κοίταγε κανένας...Είχε σπάσει το τσιμέντο που το εμπόδιζε και θα έβλεπες τη μάχη του για να αγγίξει τον ήλιο. Ακόμα κι αν η σκιά απο τα ψηλά κτίρια που χτίσανε για να μας φυλακίσουν, το κυνηγούσε ήλιο να μην δεί, να μην γευτεί τούτη την Αλήθεια που σου γράφω (κι ας ήμουν κι εγώ κάποτε μέσα στο ψέμα τους χαμένος)...
132585698...Δεν θέλω να είμαι άλλος ένας αριθμός...Μέσα στους πολλούς...Κι ούτε στο θάνατό μου να είμαι άλλη μια ημερομηνία...Ακόμα κι αν ξεχαστώ...Ακόμα κι αν δεν με θυμάται κανείς...Εγω θα είμαι αυτός που ήμουν...
Γιατί δεν θα ξεχάσω το μοτεράκι που κεντούσε το δέρμα μου...
Τους φίλους που ο καθένας τράβηξε το δρόμο του...
Τις φωνές απο τη μπάλα στην αλάνα του Αστικού...
Τα δάκρυά μου μέσα στης τάξης τη βαβούρα...
Το χάσιμό μου σ ενός χαρτιού το πενθιμο εμβατήριο...
Γιατί ακόμα ακούω το κόσμο που πάλλεται μέσα στης καρδιάς μου την ομιχλώδη θάλασσα...
Για αυτό το κόσμο που ονειρεύομαι ακόμα ρε γαμώτο...Κι ας μου στερείται η έκφρασή μου...
Γιατί πολυ απλά είμαι ακόμα ελευθερος όπως σου έχω ξαναπεί...Ακόμα κι εδώ..Σε τούτο το κελί...
Αδερφέ μου ακόμα Ενοχος δηλώνω...Σ ευχαριστώ που μ' άφησες να ουρλιάξω αυτή την ενοχή μου...
Γιατί αυτή είναι που μου θυμίζει πως άνθρωπος είμαι...Και νήματα στα χέρια και στα πόδια δεν έχω....
Είμαι....ελεύθερος....