Απο τη Ζωή σου , Ζωή μου έδωσες....

Σήμερα γιορτάζει ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου...Η μητέρα μου..Αυτή η γυναίκα με τισ ρυτίδες στο πρόσωπο που εγώ τις δημιούργησα με τις αταξίες μου και με την σπιρτάδα των χρόνων της εφηβείας μου....Πάντα ένας ευθραυστος βράχος στη ζωή μου ήσουν και είσαι... Και μακάρι να σε έχω για πάντα (κι ας μου φύγεις κάποια στιγμή )... Σήμερα λοιπόν σου χρωστώ μια μικρή εξομόλογηση...Οχι για να με συγχωρέσεις για κάτι...Γιατι ξέρω πως πάντα με συγχωρούσες την ίδια στιγμή που με κοίταζες στα μάτια ...Ετσι είναι..Η αγάπη της μητέρας ξεπερνά τα πάντα...

Την αυγουστιάτικη εκείνη νύχτα που ζωή μου χάρισες μές απο την ζωή σου , αναδύθηκα σαν μικρός Ποσειδώνας στη θάλασσα του Χρόνου και τώρα γράφω τη δική μου ιστορία μέσα Του....Την αγάπη σου πως να διαπραγμευτείς ? Ποτέ δεν θα γίνει αυτό και το ξέρω...Για πόσα να σου μιλήσω και να σου πω ???Μονάχα εδώ μπορώ να αφήσω μερικές αράδες γιατι ίσως να μην έχω τα κότσια να σου πω την ζωή μου και όλα μου τα λάθη..Που αν δεν είχα εσένα, τη μορφή σου να με κάνει πως πρέπει να προσπαθήσω για κάτι καλύτερο, υθα είχα καταλήει κι εγώ δεν ξέρω που...Ισως με ''βελόνες'' να κένταγα τα ''όνειρα'' μου , ίσως να είχα χαθεί σε μιας στροφής τη ''πουτάνα'' την στιγμή όταν χιλιόμετρα της μηχανής χτύπαγαν κόκκινα. ίσως ακόμα και να ήμουνα λένας άνθρωπος ξεδιάντροπος και κακος..Αλλα μου έμαθες ν' αγαπώ τους ανθρώπους , να τους σέβομαι, να σέβομαι τη γυναικεία παρουσία , ν αγαπώτα ζώα που με στοργή περιτριγυρίζουν τον ανθρώπινο βίο...Πώς να ξεχάσω τα δάκρυά σου και το πόνο που ένιωθες όταν ο ''Αλήτης'' ο σκύλος που σε ακολούθαγε στη δουλεια κι εμένα στο σχολείο π'έθανε απο φόλα..Που είχς βγεί στους δρόμους να ψάχνεις αυτόν τον ''πούστη'' που του χάρισε τον επιθανάτιο ρόγχο..
Ακόμα κι εμένα μ αγαπάς...Εμε΄να τον μικρό σου ''αλήτη'' ,με τα στίγματα στα μπράτσα και στο στήθος που πόνεσες πιο πολύ 'οταν τα είδες πάνω μου παρά εγώ που τα κάρφωσαστο κορμί μου ..Πως να ξεχάσω που μου είπες όταν είδες πως τα γράμματα που έχω κάτω απο τον άγγελο μου είναι τα δικά σας αρχικά..Είπες : "Αγάπη μου δεν έπρεπε να πονέσεις για να βάλεις τα ονόματά μας πάνω σου...Μας αρεκί να μας έχεις απλά στη καρδιά σου'' ... Ναι έχω δακρυσει που σε έχω δει λυπημένη για τη ζωή που δεν διάλεξες..που εμείς με την γέννηση μας σου επιβάλλαμε..ξέρω πως θα έιχες πετάξει καιρό τώρα..αλλα βλέπεις η ανάγκη να γινουμε εμείς άνθρωποι σ' έκανε να μείνεις καθηλωμένη στη Γη...
Ο ''αλήτης'' σου να ξέρεις σε σκέφτεται κάθε φορά..Οπως λεει και ο Καββαδίας ...μονάχα η μάνα σου σε θυμάται σε τούτο το ταξίδι του χαμού...Ετσι είναι..Είσαι ο φάρος μου ...ΝΑ το ξέρεις αυτό..Ξέρω πως σ έχω στεναχωρήσει πολλές φορές..Κάθε φορά που γύρναγα με ματωμένα χείλη επειδή κάποιος νταής είχε εναποθέσει τη γροθιά του πάνω τους..Κάθε φορά που τσακωνόμουν με τον πατέρα μου κι άκουγες τις φωνές κι απο μια απλή γυναλικα γινόσουν μια Λέαινα και με υπερασπιζόσουν..Συγγνώμη που ερχόσουν στο σχολείο κάθε φορά που έπαιρνα αποβολή κι ένιωθες ή μάλλον φοβόσουν το πού θα καταλήξω...Αλλα μέσα σου ήξερες πως μου είχες δώδει αρχές κι ένα πεπρωμένο με περλίμενε μεγάλο...Που σε ξύπναγα στις 3 η ώρα μετ'ά τα μεσάνυχτα για ν ακούσεις ένα,δυο,τρία,τέσσερα ποιήματα που έτυχε να γράψω εκείνη τη μέρα ...Η ακόμα και τα τραγούδια που ηχογραφούσα..Σε ενοχλούσε αυτο το ''ντάπα ντούπα'' που έφτιαχνα..αλλα εκεί..ήθελες να το ακούσεις...Πόσα ακόμα να πω...Αλλα να ξέρεις και να θυμάσαι αυτό το τελευταίο....Το οτι μεγάλωσα κι έγινα άνδρας το οφείλω στο πατέρα μου...Μα σε εσένα οφείλω κάτι άλλο..Εσύ με έκανες Ανθρωπο..Κι αυτό αξίζει πανω απο όλα..Σ αγαπω...Για πάντα..Και για όλα....Καληνύχτα μητέρα..