...Στίς στάλες της βροχής που αργοκυλούν πάνω στο παράθυρο,που σαν ανατολίτισσες λικνίζονται,που σπάνε το κορμιά τους σε κάθες νότας τη σιωπή, θυμήθηκα δικές μου ταλαντεύσεις στου μυαλού μου το βυθό...Αλήθεια γιατί πια φοβόμαστε? Γιατί φοβόμαστε εμάς τους ίδιους? Οι ανθρώπινες σχέσεις όσο πάνε και δυσκολεύουν...Το βήμα στο άπειρο δεν το κάνουμε ποτέ...Κάποιοσ που μας πρόδωσε άφησε το στίγμα του πάνω στο κορμί μας και ήλιο δεν αφήνουμε να το δει...Παρά μέσα σε ρούχα τα κρύβουμε μην τύχει και μας αναγνωρίσει κανείς στο διάβα μας...Το σάλτο στη θάλασσα του άπειρου δεν το κάνουμε ποτέ...Και το βλέμμα γυρίζουμε περπατώντας πίσω στη κρυψώνα μας και ν' αναρωτιόμαστε αν κάναμε εκείνο το βήμα τί θα συνέβαινε...
....Παράξενα στοιχειά τα βράδια έχω συναντήσει...Χωρίς πρόσωπα....Με χέρια κλειστά...Που κρύβουν μυστικά...Και πάνω απο τον ώμο μου συνήθως ακουμπούν...Περιμένοντας να φοβηθώ...Μα δεν ξέρουν...Το βήμα μου το έκανα καιρό πίσω....Σε μια εποχή που έζησα το απόλυτο...Το Εμείς στην ολότητα του...Κι ας ράγισε...Κι ας ήταν μονάχα μια μάσκα που έσπασε σε κάποιου Φλεβάρη την αυγή...Ταλαντεύτηκα σ εκείνη την εξαίσια έκσταση που σου δ΄΄ινει το κοίταγμα μιας γυναίκας που σε θέλει..Που θέλει τα πάντα απο σένα....
Ξέρεισ για τί πραγματικά λυπάμαι???? Λυπάμαι που δεν βρίσκω κάποιον ''γκρεμό'' το ίδιο μετέωρο βήμα για να κάνω...Μην μπερδέυεσαι...Αυτό δεν είναι salto mortale....Μα βήμα προσ τη ζωή...Ο έρωτας ζωή σου δίνει όσο και σου παίρνει..Αλλωστε όλα έχουν το τίμημα τους...
Γι αυτό σας λέω...Μην φοβάστε....Τα δαιμόνια το φώς τρέμουν...Να το θυμάστε....Μόνο εκπτώσεις να μην κάνετε....Καληνύχτα
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
oraio einai den ksero ti na apadiso alla se agapao giati eisai kollitos mou..poufff
Με κάνεις να κλαίω πάντα...Ξέρεις όμως κάτι;Φταις εσύ που δεν βλέπεις τους γκρεμούς ή δεν τους αναζητάς...Και ξέρεις γιατί;Όχι γιατί φοβάσαι μήπως πληγωθείς αλλά μήπως αγαπήσεις...Οι ουλές από τις μάχες σου σε έκαναν πιό σκληρό,μα σε έναν τομέα που δε χωράει σκληρότητα...Δεν ερωτεύεσαι γιατί απλά δεν το θες...Εσύ το είπες:γκρεμοί υπάρχουν πολλοί και ηλιοβασιλέματα.Εσύ χαμένος στη μάχη σου δεν αφήνεις τον εαυτό σου να σταθεί και να τα θαυμάσει.Προτιμάς να τραβήξεις το δρόμο σου,που όπως δηλώνεις είναι μοναχικός,και δεν αφήνεις κανέναν να μπει στα όνειρά σου.Είναι δική σου επιλογή...Έχεις χτίσει το "κάστρο" σου και δεν αφήνεις κανέναν να μπει...Από ποιόν κρύβεσαι;Και γιατί μας τα λες όλα αυτά;Αφού έχει πάψει να σε νοιάζει η μάζα γιατί μοιράζεσαι τις σκέψεις σου με όλους κι όχι με τους λίγους εκλεκτούς σου;Τι ζητάς λοιπόν;
Δημοσίευση σχολίου