O Γυάλινος μας Κόσμος

...Λίγο πριν έβρεξε...Δεν ξέρω.Μα μια περίεγη μυρωδιά ξεδιπλώθηκε στον αέρα και θυμήθηκα περασμένα χρόνια και στιγμές.Τότε που γδέρναμε τα γόνατα μας στην αλάνα ή περηφανευόμασταν για τα σκισμένα φαρδιά μας την άλλη μερα στο σχολείο...Μεγάλωσε ο χρόνος και μαζί του μεγάλωσαμε κι εμείς...Σαν να είμασατν απο την ίδια μήτρα...Αλλα ποιός θυμάται πια? Ισως κανείς..Τωρα σε έναν γυάλινο κόσμο ζούμε...Η γυναίκα,αυτό το σύμβολο υπομονής ,πόνου,ζωής κι αγάπης, έγινε απλα μια ''τρύπα κοινή'' στις συζητήσεις μας...Κάπου πετάξαμε και την αγάπη..Βορά στα όρνια που δεν ένιωσαν ποτε τους τίποτα αληθινό.Τώρα ίσως στα γόνατα την ακούω να είναι και να βογγάει ψεύτικα και ν αρθρώνει πρόστυχα λόγια της μιας βραδιάς...
Στο γυάλινό μας κόσμο αρχοντάδες και αφέντες, νόθοι απο την γέννηση τους.Πάντα στα χαμένα εμείς να γεννιόμαστε και σε λύκους να προσπαθούμε να μοιάσουμε...
Τη γνώση μας τη χαρίζουν πια μαρμαρωμένη και ο άνθρωπος χάθηκε απο το επίκεντρό της.Στατιστικές ,μάρκετινγκ και δημοσκοπήσεις για το καλύτερο ψέμα που σου προσφέρουν...
Θέλω πίσω τα σκισμένα φαρδιά μου ,τις απομαγνητισμένες κασσέτες μου με παλιά και όμορφα μεθυσμένα τραγούδια.Θέλω πίσω όσα μου δόθηκαν και χάθηκαν καθώς ο χρόνος πέρασε...Αλλοτε 15...Τώρα 23 και μέσα στο γυάλινο κόσμο περπατώ και γλυστράω..Θέλω πίσω το χάσιμό μου...Τότε πάνω στο λόφο του Αη Γιώργη με κάποιους φίλουσ ,που κι αυτοί έχουν ξεχάσει , να τραγουδήουμε τους στίχους μας , και ίσως τα δαιμόνια μας να χορέψουν ξάνα σε κάποιο ηλιοβασίλεμα...
Κάπου χάθηκα ξανά.Αλλα τίποτα δεν αλλάζει και τίποτα δεν είναι ίδιο όπως παλιά...Πάντα σε τυχαίους έρωτες και σε τυχαία σεντόνια να ξαπλώνω..Το κορμί που έχς δίπλα μου το πρωί να εξατμίζεται,ανάμνηση κακή που μου έκλεψε λίγο την βραδιά μου.Via Bellatoris η ζωή μου...Με λίγα σπασμένα όνειρα στη τσέπη και για αποσκευές τις στάχτες από την εφηβεία μου ακόμα προχωρώ.
Ο γυάλινός μας κόσμος μασ καλεί.Καλοσωρίζει μελλοθάνατους μ' ένα χαμόγελο γεμάτο υποκρισία.
Χαμένος κι εγω εκεί μέσα...Χαμένος κι εσύ.Χαμένοι όλοι μας.Αλλοι το γνωρίζουν και σιωπηλά υπομένουν τη ντροπή τους.Κάποιοι το μοναχικό τους δρόμο περπατούν και μέσα στο ήδη βρώμικο παιχνίδι ,παιχνιδι κι εκείνοι κάνουν..Πολλοί εθελοτυφλούν και ζούν μια ζωη μέσα στο δικό τους παραμύθι...
Ορίστε λοιπόν!Αυτός είναι ο κόσμος μας...Αλλα ξέρω ένα μυστικό...Κάπου εκεί έξω υπάρχει η ρωγμή που θα σπάσει κι ίσως να δω καθαρά...Καπου υπάρχει και η αγάπη , ο σεβασμός , η αλήθεια...
Ναι!θα την βρώ...Κι αν δεν τη βρώ ποτέ τουλάχιστον προσπαθησα...
Καληνύχτα!!!!!!!!!!!!!!!!