...Oδος Ονείρων.....????

Κάποιες φορές πολεμάς χωρίς να ξέρεις σε ποιά μάχη είσαι....Σε ποιό μέρος του κόσμου βρίσκεσαι παρά μονάχα σκιές αντιμάχεσαι,κουράζεσαι ,λαβώνεσαι απο την ίδια τη λεπίδα σου...και πέφτεις λιπόθυμος...εκεί όπου ο άνεμος λιγοστεύει και χάνεσαι στην οδό των ονείρων....
Νιώθω τα χέρια μου πανάλαφρα και το κορμί μου αιθέριο περιπλανιέται σ'εκείνη την οδό...
Χαμηλωμένα φώτα στα παράθυρα κι όνειρα που διάλεξα να ζήσω βλέπω να έχουν αλλάξει...
Αλλα καμμένη σάρκα έχουν και μέσα σε μεταξοκέντητα πέπλα κρύβουν την ασχήμια τους κι άλλα σαν πόρνες πλαγιάζουν μ'ανθρώπους δίχως πρόσωπο...παρα μονάχα εραστές αλλάζουν καθως τα λεπτά πεθαίνουν σ'ενός ρολογιού τον αργόσυρτο θάνατο...
Ετσι και χθές κάπου εκεί περπάτησα...ίσως ασθματικά περιφερόμουν...
Κοίταξα ψηλά στο τετράγωνο παράθυρο....Φευγαλέα είδα ένα παλιό μου όνειρο ηδονικά να χαρίζει την ψυχή του και μέσα στη παραμύθα του να χάνεται καθώς το φως χαμηλώνει για να κρύψει την ασχήμια του που με τόσο κόπο προσπάθησα να σμιλέψω όμορφα συναισθήματα και να το κάνω να μην φοβάται....Μα τώρα είδα πως αυτο δεν πρόκειται ν'αλλάξει...Πρώτο δάκρυ...
Πιο κάτω στο στενό μια απο τις γυναικες-απο τα όνειρα θέλω να πω-αναζητά επίδοξους εραστές....Το βλέμμα του έπεσε επάνω μου καθώς περνούσε το γεμάτο ουλές πρόσωπό μου απο εκεί....Βυθίστηκε στο βυθό της ψυχής μου κι έψαξε να βρεί ότι όμορφο είχα για να μπορέσει να ζήσει ξανά ότι δεν μπορεσε ποτέ να γευτεί....Μα απο τη φύση του διάλεξε έναν τυχαίο περαστικό και σε κάποιο απο τα φθηνά σπίτια χάθηκε....Μονάχα βογγητά άκουσα....Κι αλήθεια πονεσα..Οχι γιατι προδώθηκα....αλλα γιατί πάλι σε κάποιο λάθος όνειρο είχα διαλέξει να χαθώ....
Ο δρόμος τελειώνει......Τη θάλασσα αντικρύζω....Κάνω το βήμα και βουτώ....
Και ξυπνώ στο πεδίο της μάχης που πριν λίγο είχα πέσει λιποθυμος.....
Αργά σηκώνομαι...Τα χέρια μου ματωμένα...Αλλά πρέπει να συνεχίσω..
Στην επόμενη μάχη....Οπως πάντα....Ετσι μου ορίστηκε....Ετσι το διάλεξα κι εγω...
VIA BELLATORIS.......................................